Rozdział 60

Rano spakował rzeczy, prezenty dla małej od Joey’a, Patricii i Jima. Był szczęśliwy, że wraca do domu. Chociaż na razie nie był to do końca jego dom, ale jednak miał nadzieję, że niedługo go z Amy stworzą. Chciał z nią być, być jej przyjacielem, mężem, ojcem jej dzieci. Teraz to wiedział i do tego dążył. Chciał jej pokazać, że mu zależy, że ciągle o niej myśli. Myślał również o intymnej stronie i wiedział, że do końca życia może być tylko ta jedna i tego chciał. Nie bał się tego. Myślał o tym, bo chciał przytulać ją, całować, dotykać, kochać się z nią. Chciał tego i był tego pewien, jak nigdy w życiu. To było bardzo ważne dla niego. Nie widział jej kilka dni, a tęsknił, myślał o niej, zasypiał z jej obrazem pod powiekami i budził się myśląc o niej. Miał nadzieję, że Amy w końcu mu zaufa, że to dla niej również ważne, że będzie wszystko dobrze, stworzą swój własny związek. Oparty na innych zasadach niż kiedyś. Chciał, aby była bezpieczna i żeby czuła, że tylko ona się liczy dla niego, nikt inny. Siedział w kuchni i pił kawę, jadł szybkie śniadanie i przeglądał kalendarz koncertów, który dostał od Sven’a. Usłyszał kroki i myślał, że to Patricia, ale zamiast siostry zobaczył Verę. Siadła naprzeciwko, popatrzyła na niego i nic przez chwilę nie mówiła. Chciał wstać i wyjść, ale się odezwała.

• Porozmawiamy?
• Już nie mamy, o czym. Vera proszę Cię zrozum, że ja chcę być z Amy. Przykro mi, że nie powiedziałem Ci od razu, ale nie chciałem przez telefon. Od początku nie powinienem… a zresztą. Vera przepraszam, ale to koniec, cokolwiek byś teraz nie zrobiła, to jest koniec. Jak Ci już mówiłem, kocham Amy. Kocham ją i tylko ją, zawsze kochałem.
• Zaskoczyłeś mnie. Myślałam, że będziesz się złościł za to podbite oko.
• Vera, wprawdzie nie jestem przyzwyczajony do czegoś takiego i uważam, że nie zasługuje na to, ale nie mam ochoty się gniewać, bo nie ma to sensu.
• Ale Paddy, ja miałam nadzieję być z Tobą.
• Przepraszam, ale ja Ci tego nigdy nie obiecywałem. Proszę Cię, zrozum to, że jest ktoś w moim życiu i to o nią chce walczyć i tylko ją kocham.

Nic nie powiedziała, ale miała taką minę, że widać było, że jest wściekła. Trudno, pomyślał, nie mogę z nią być i tyle. Zadzwonił jego telefon, to był Joey, z którym się umówił. Miał po niego przyjechać. Poszedł do swojego pokoju, wziął wszystko, co było mu potrzebne. Jak wrócił do salonu Vera siedziała z Patricią i wyglądały na zdenerwowane. Czekał na Joey’a i zadzwonił jego telefon, a to była Molly, która potrzebowała potwierdzenia, że tata wraca. Rozmawiał z nią, aż przyjechał Joey. Pożegnał się z małą, potem z siostrą i Verą. Wsiedli do samochodu i pojechali do domu Paddy’ego. Chciał zrobić Amy niespodziankę i pomyślał, że powie jej dopiero jak wszystko będzie gotowe. Potem pojechali do sklepu, kupił prezent dla córeczki. Dla Amy również kupił jakiś drobiazg. Już na lotnisku kupił dobre wino i jeszcze jakiś drobiazg dla córeczki. Wiedział, że ją rozpieszczał, ale nie umiał na razie inaczej. Jak tylko wszedł do domu Molly rzuciła mu się w ramiona. Nie interesowała ją walizka, ani nic, tylko tata. Nie chciała mu zejść z rąk. Amy zawołała go do swojej sypialni i powiedziała, że przygotowała mu półki w komodzie i szafie, ale będzie spał w salonie. Uśmiechnął się tylko, bo i tak widział światełko w tunelu i wiedział, że i to ją dużo kosztowało. Zaufała mu jednak na tyle, że mógł mieszkać tu z nimi. Siedział wieczorem z małą i czytał jej bajki, które przywiózł. Zasnęła koło 21, a on poszedł do kuchni, gdzie Amy szykowała jedzenie. Pomagał jej próbując wszystkiego. Zabrakło jej mleka i jajek, więc stwierdziła, że jutro dokończy. Paddy stwierdził, że jest taka piękna noc, więc chciał iść. Kupił wszystko i wracał właśnie do domu, jak drogę zastąpił mu Colin. Patrzyli chwilę na siebie i Paddy chciał go ominąć, bo nie chciał z nim rozmawiać. Colin odezwał się.

• Jeszcze tu jesteś? – zapytał głosem, który nie zapowiadał nic dobrego.
• Zejdź mi z drogi – odpowiedział Paddy – Zostaw mnie w spokoju, a do Amy się nie zbliżaj.
• Słuchaj no! Wróciłeś sobie i co? Chcesz ją odzyskać, tak? Niedoczekanie Twoje. Co Ty sobie wyobrażasz, nie ma Cię tyle lat, a nagle wracasz, jakby te osiem lat nie istniało i co? Musiałem wiele czasu poświęcić żeby zechciała na mnie spojrzeć. Już nie wspomnę o innych rzeczach. Nie wiem jak zrobiliście to dziecko, ale ona jest zimna jak lód w łóżku. Chyba, że Tobie to nie przeszkadzało, bo jesteś taki sam.
• Koleś daj mi spokój. To nie są Twoje sprawy, tylko moje i Amy.
• Zamknij się! Teraz ja mówię palancie! Co Ty sobie wyobrażasz. Ja się staram kilka lat, a Ty, co, wracasz sobie i co? I masz to wszystko, o co ja musiałem zabiegać.
• Nie można nikogo zmusić do miłości. Ona zawsze mnie kochała. Wybrała, więc daj sobie spokój i zostaw moją rodzinę w spokoju.
• Twoją rodzinę?! – wrzasnął Colin – Ja Ci kur..a dam Twoją rodzinę. Urządzę Cię tak, że nawet na Ciebie nie spojrzy.

Paddy czuł, że łatwo tym razem nie będzie, że Colin doszedł do takiego stanu, że wolał się nie odzywać. Nie bał się, ale wolał dać sobie spokój. Nie chciał go prowokować, więc go wyminął i poszedł przed siebie. Nie odszedł nawet kilka kroków jak poczuł uderzenie w tył głowy. Pomyślał tylko, że został zaatakowany od tyłu, a tego się nie spodziewał. Zabolało, ale nie był to taki cios, aby go powalił. Odwrócił się lekko i chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył, bo został pchnięty do tyłu. Wywrócił się, uderzył głową o ziemię, nawet nie zdążył zareagować. Pojawiło się dwóch kumpli Colin’a i został przygnieciony do ziemi. Nie miał nawet szansy. Trzech do jednego. Wiedział, że go pobiją, a on nie miał możliwości ucieczki. Dostał z nogi w ramię i poczuł ból. Podnieśli go brutalnie z ziemi i trzymali, a Colin uderzył go kilka razy w brzuch. Zdążył napiąć mięśnie, ale i tak bolało. Widział furię w oczach Colin’a i w duchu się tylko modlił, aby jeśli coś się stanie, Amy nie została sama. Tyle rzeczy jej nie powiedział. Nawet tego, że ją kocha. Teraz to się bał, naprawdę się bał. Czuł cios za ciosem, ale nie mógł nic zrobić, bo był trzymany. Usłyszał krzyk, taki przeraźliwy krzyk, jakaś kobieta krzyczała, aż go głowa bolała. Puścili go, a on upadł na chodnik i stracił przytomność.

Usłyszała pukanie do drzwi. Była zdziwiona, bo Paddy miał klucze. Z uśmiechem na buzi, poszła otworzyć drzwi i zobaczyła policjanta.

• Pani jest Amy O’Reilly? – zapytał.
• Tak to ja. – powiedziała drżącym głosem - Coś się stało?
• Zna Pani- Pana Paddy’ego Kelly?
• Tak znam. – aż zbladła – Gdzie jest Paddy? Co się stało?
• Proszę zabrać torebkę. Zawiozę Panią.

Amy nie była w stanie odpowiedzieć, tak się trzęsła ze strachu. Paddy! To słowo chodziło jej po głowie. Gdzie on jest, co się stało? Nie była w stanie pomyśleć, a tym bardziej coś zrobić. Całe szczęście Nat, który przyjechał z Rianną, byli w domu obok. Usłyszał jej krzyk ‘Paddy!’ i wyszedł z domu. Szybko ogarnął sytuację, a Rianna poszła po torebkę Amy i kurtkę. Powiedział, aby się nie martwiła, jechała do Paddy’ego, a oni zajmą się Molly.