Rozdział 55

Był tak szczery z nią, że zaskoczył ją. Faktycznie dużo sobie przemyślał i w tym przypadku zmienił. Nie wiedziała, co dalej, ale była pewna, że Molly będzie miała mamę i tatę. Tego właśnie chciała dla swojej córeczki. Oni się dogadają, co dalej. Na pewno mała będzie mieszkać z nią, ale chciała, aby Paddy miał dużo do powiedzenia.

• Paddy, porozmawiamy o Molly.
• Boję się tej rozmowy, ale wiem, że jest konieczna.
• Musimy coś postanowić. Idziemy do Anette i wiem, że teraz będziesz podpisywał dokumenty dotyczące opieki nad Molly. A my musimy jakoś porozumieć się w sprawie opieki nad nią. Oczywiście chciałabym, aby mieszkała ze mną. – widziała, że Paddy chciał coś powiedzieć – Paddy, wiem, że to nie łatwo tego słuchać. Ale to mała dziewczynka i całe swoje życie była ze mną. Kocha Cię, ale mieszkanie z Tobą na stałe to by za dużo było. Koncerty, płyta.
• Masz rację. To by było za dużo dla niej. A my? Nie chcesz, chociaż dać mi szansy, wtedy byłoby prościej.
• Paddy.... Minęło osiem lat. – popatrzyła na niego smutno – Zmieniliśmy się, a teraz dopiero się znowu poznajemy.
• Nie mówię, że chcę deklaracji z Twojej strony w tej chwili. Proszę tylko o czas na to, abym mógł pokazać Ci, że mi zależy na was. Tylko o to proszę, daj nam szansę. Daj nam szansę, abyśmy się poznali na nowo.
• Ale Paddy, zrozum, że teraz nie potrafię o tym wszystkim racjonalnie myśleć. Chciałam odnaleźć szczęście, a teraz jestem chyba bardziej ‘pokiereszowana’ uczuciowo niż jak rozstawałam się z Tobą. Nie mogę nic obiecywać, mówić.
• Wiem, co Ci zrobił i już nie jestem zazdrosny. Teraz jestem wściekły na niego. Jak tak można? Amy bardzo mi przykro, że coś takiego Ci się przydarzyło.
• Wiesz? Skąd? Paddy podsłuchałeś...
• Przepraszam. Nie chciałem, ale samo wyszło. Ale to dobrze, że wiem. Kochanie przemyśl sprawę mieszkania w Galway. – popatrzyła na niego, chyba nawet nie zauważył, że użył takiego słowa.
• Już nad tym myślałam Paddy, ale do końca roku szkolnego muszę zostać. W końcu jestem nauczycielką, a nasza córka chodzi do szkoły. Ale myślałam nad tym, bo już chyba nie chcę tam mieszkać.
• To jak się skończy rok szkolny. A w czerwcu możecie jechać ze mną na koncerty?
• W czerwcu? Ale to w weekendy.
• Może być, mam cały miesiąc koncerty. Fajnie by było jakbyście mogły ze mną jechać. Jak pojadę teraz do Kolonii to muszę się ze Sven’em spotkać w sprawie tych koncertów.
• Ze Sven’em współpracujesz? Super, pozdrowisz go ode mnie?
• No pewnie. Szkoda, że jadę w tygodniu, to bym was ze sobą zabrał.
• Nie, tym razem nie. – uśmiechnęła się zatroskana – Teraz to jedź sam. A nasza mała poćwiczy cierpliwość.
• No tak. Sam! – uśmiechnął się ciepło do niej, by po chwili zrzedła mu mina – No muszę sam. Muszę to zamknąć i wysłuchać kazań.
• Czasem Paddy trzeba i kazań wysłuchać. Ale dasz radę.
• Zawsze to w Tobie lubiłem, że słuchasz, nie krzyczysz, a jak masz dość rozmowy, mówisz, że to koniec i tyle. Bez awantur, krzyków i tego mnie nauczyłaś. Mam od razu dość, jak tylko ktoś na pretensje i krzyczy, oskarża. Ile razy musiałem się Tobie tłumaczyć, ale nigdy na mnie nie krzyczałaś.
• Nie raz mówiłam Ci, dlaczego tak postępuje. Czasem też krzyczałam, ale...
• Raczej nie. To, co? Teraz do przodu.
• Tak, chyba, tak.
• Razem damy radę, przede wszystkim Molly musi mieć bezpieczeństwo, a Twoje odbuduje, razem z moim. Będzie dobrze. Na razie bez obietnic z twojej strony, a z mojej powiem Ci, że będę się starał pokazać mi, że mi zależy.
• Nie wiem, co Ci powiedzieć. – nie potrafiła nic odpowiedzieć, bo ta cała sytuacja była dla niej trudna.
• Nic nie mów. Daj nam czas.
• Spróbuje. Powiesz coś?
• Ale co? Co chcesz wiedzieć? – był zdziwiony i nie wiedział, o co go pyta.
• Rozmawiałeś z moimi braćmi? – widziała jego minę – Powiedziałeś im o Colinie. – kiwnął głową na tak – Paddy! Cholera jasna! Jak mogłeś?
• Przepraszam Amy. Oni czuli, że coś się dzieje. A ja byłem tak bardzo wzburzony tym, co on zrobił. Musiałem. Oni nie będą Cię o to pytać, ale są po tej samej stronie, chcą Cię ochronić. Tak jak ja.
• Paddy, ale nie miałeś prawa! – zdenerwowała się – To trudne dla mnie, a Ty im takie rzeczy opowiadasz. To było straszne. Nie chcę do tego wracać. Dlatego o tym nie mówię. Wstyd mi, bo nie widziałam, jaki on jest.
• Oni nie będą pytać. Wiedzą tyle ile im powiedziałem, ale nie wszystko. Przepraszam. Nie chciałem, abyś się gniewała na mnie, chociaż wiedziałem, że będziesz zła.
• No i co ja mam z Tobą zrobić? – zapytała zła na niego – Paddy, nie zdradzaj więcej tego, co sam się dowiedziałeś w ‘nielegalny’ sposób.
• Będę się starał. Dasz sobie radę przez te dwa dni, co będę musiał wyjechać?
• Radzę sobie i nie martw się. Nie wiem, dlaczego on to robi. Wcześniej nie zachowywał się tak skandalicznie. Dziękuję, że tak się martwisz.
• No pewnie, że martwię. To normalne, że chcę zapewnić wam ochronę. Trzeba wszystkie sprawy pozamykać, a dalej patrzeć jak się ułoży i mam nadzieję, że pomyślnie.
• Zobaczymy Paddy. Na razie najważniejsza jest Molly.
• To prawda. A dziś, jaki plan?
• Pójdziemy na obiad, a potem do Galway wracamy.
• No tak. To, co idziemy na dół?
• Tak, tak oczywiście.

Powiedział chłopakom o tym, co ją spotkało. Jak mógł? Nie umiała o tym rozmawiać i nie chciała, aby ktoś się dowiedział, bo to nie był powód do chwalenia się ani do dumy. Czuła, że ona ‘sprowokowała’ tę sytuację i chciała się z tym sama uporać. Niby rozumiała, dlaczego Paddy to im zdradził, ale nie chciała braciom tego mówić. To było upokarzające doświadczenie dla niej i wolała o tym nie pamiętać. Cieszyła się, że z Paddy’m tak szczerze porozmawiała. Czuła, że się dogadają, a mała zyska na tym, bo tata jest jej potrzebny. Bolało ją to, że mu nie powiedziała, że jest w ciąży, ale wtedy wydawało jej się, że to najlepsza możliwość, teraz już wiedziała, że to nie prawda. Chociaż i on mówił, że by wyszedł z zakonu, byłby z nią. Kira z Angelo mówili jej przez telefon, że długo zmagał się z depresją i nie wiedział, co robić. Może gdyby była w jego życiu Amy i Molly, by szybciej do siebie doszedł, ale Angelo w to nie wierzył. Paddy myślał nad tym wszystkim nie raz, co by było gdyby, ale w sumie rozumiał, dlaczego mu nic nie powiedziała. Rozstali się, ale zawsze ta miłość, która ich połączyła była w nich. To pomagało im w ciężkich chwilach. Amy naprawdę była tym zaskoczona, jak wielka więź ich łączyła, skoro ‘wyczuł’ w jakiś sposób, że Molly jest na świecie. A ona wtedy rzeczywiście mniej się bała tego, co będzie dalej, jakby podświadomie czuła, że jest z nią.