Rozdział 52

Ach, pomyślał, ale zagmatwana sprawa, jeśli Amy ma pomóc ta rozmowa to tak będzie dobrze. Stał chwile za drzwiami, zastanawiając się, o co w tym wszystkim chodzi i niestety usłyszał, co powiedziały.

• A może on chciał Cię przeprosić za to, że wtedy się na Ciebie rzucił.
• Wątpię, był pijany, więc chyba chciał dokończyć dzieła – powiedziała ponuro Amy – Zresztą wiesz, że chociaż chciałam dać nam szansę to nie potrafiłam. Zawsze był ktoś trzeci w związku i dobrze wiemy, kto to był. A Colin nie potrafił sobie z tym poradzić, a ja chyba jednak go nigdy nie kochałam tak jak on by chciał, to też wiemy. A dodatkowo wyrzuty sumienia nie pozwalały mi być szczęśliwą.
• Amy nie myśl o tym w taki sposób. Kilka lat temu podjęłaś taką, a nie inną decyzję. Wtedy najmniej myślałaś o sobie. Moim zdaniem kierowałaś się jego dobrem i to przede wszystkim. Łatwo mi to ocenić, bo nie byłam zaangażowana emocjonalnie tak jak Ty. Kiedyś rozmawiałam z Olivią na ten temat i ona powiedziała, że też nie potrafiła tego właściwie ocenić, bo znała was od początku. A ja nie, więc widzę to inaczej niż wy.
• Wiem Rianna, wiem, ale sama wiesz jak było mi trudno i już miałam napisać do Kiry.
• Wiem, ale spotkałaś Paddy’ego. Tak bywa i chyba nie jest tak źle – uśmiechnęła się.
• Nie jest, ale nie widzieliśmy się osiem lat. On się zmienił, ja się zmieniłam. Tak naprawdę się już nie znamy, ale chcę jak najlepiej dla Molly. Chcę się dogadać. Tak powinno być.
• Będzie dobrze. Muszę iść coś ogarnąć w domu i spakować się. Bo do Dublina jadę – powiedziała wstając i idąc do przedpokoju, więc resztę rozmowy skończyły przy drzwiach.
• Jedziesz do Dublina? – zapytała Amy – Nathan Cię zaprosił?
• Tak – uśmiechnęła się nieśmiało Rianna – I zostanę kilka dni.
• O fajnie – zobaczyła minę koleżanki - No o nic nie pytam, ale mój brat to fajny facet.
• Oj Amy, Amy – zaśmiała się – To reklama?
• Eee no troszeczkę – roześmiała się Amy.
• Idę. Do zobaczenia później.
• No to pa.

Rianna poszła do siebie, a Amy do kuchni.

Stał oparty o blat i zastanawiał się nad tym, co usłyszał. Chciała być szczęśliwa, ale on stał pomiędzy nią, a tym Colinem. Tak jak Amy u niego. On też próbował, ale mu nie wyszło. Pomyślał, że powinien zadzwonić do Very i nawet próbował, ale nie odbierała. On tak jak Amy o nim nie zapomniała, a zawsze o niej myślał, nawet jak nie chciał. To Amy była jego pierwszą prawdziwą miłością. Nigdy wcześniej ani później tak nie kochał jak ją. Nie wiedział, co będzie dalej, ale stwierdził, że na pewno nic nie zrobi na siłę. Wtedy ją osaczał, a teraz niech się wszytko toczy swoim rytmem, stwierdził. Będzie, co ma być. Przede wszystkim powinni jakoś się dogadać ze względu na Molly. Jak już wcześniej zastanawiał się nad tym, to pomyślał, że będzie przylatywał do Molly. Teraz jednak by wolał, aby dziewczyny przeprowadziły się do Dublina, bo tu nie były bezpieczne. Ten cały Colin był chyba bardzo zazdrosny, a przede wszystkim zagraża Amy. Co on do cholery chciał jej zrobić? Zastanawiał się, no, bo chyba nie zgwałcić… a jeśli? Jego Amy?! Tysiące myśli przelatywały mu przez głowę i nie wiedział, co ma o tym myśleć. Przecież nie powie jej, że wie, co ten dupek chciał zrobić. Nie ufała mu, czuł to i nie dziwił się jej. Przepłakała przez niego wiele nocy i dni, a on tak łatwo pozwolił jej odejść. Przecież mógł się postarać, aby dojść do siebie. Poddał się zbyt łatwo, zbyt szybko, a ona go tak mocno kochała, że została z nim do samego końca tej ich wspólnej drogi. Teraz to zrozumiał, niby wiedział to, ale teraz już był pewien, że źle zrobił. Oczywiście mógł walczyć o wspólne szczęście, ale czy Amy kiedykolwiek mu wybaczy. Zostawił ją i poszedł sobie. Wiedział, że ona go kochała, że zrobiła wtedy wszystko dla nich. Schował twarz w dłoniach i westchnął głośno.

Weszła do kuchni i zobaczyła Paddy’ego z twarzą w dłoniach. W jednej chwili przypomniały jej się ‘tamte’ czasy i tak się poczuła.

• Paddy – powiedziała miękko – Coś się stało?

Opuścił ręce z buzi i popatrzył na nią.

• Amy… O Boże Amy, co ja narobiłem…
• Co? – nie wiedziała, o czym on mówi – Paddy, co się stało?
• Byłem takim głupim egoistą – widziała, że jest zdenerwowany – Właśnie zdałem sobie sprawę, co narobiłem. Jakim byłem kretynem. Wybaczysz mi kiedyś?
• Nie rozumiem, o co Ci chodzi – była zaskoczona jego postawą – Paddy, co się stało?
• Właśnie dotarło do mnie to, co Ci zrobiłem wiele lat temu. Egoista do kwadratu. Przepraszam, tak bardzo przepraszam.
• Och… Nie wiem, co powiedzieć. Mimo wszystko ja rozumiałam Twoją postawę wtedy. Paddy byłeś w depresji, ważne, że z tego wyszedłeś i zrozumiałeś wszystko.
• Oj tak. Tylko, dlaczego dopiero dziś. Niby wcześniej to rozumiałem, ale nie zdawałem sobie sprawy, jaką krzywdę wyrządziłem Tobie. Myślałem tylko o sobie i swoich potrzebach, a Ty za moją głupotę… Ach. Tyle zmarnowanego czasu przez jedną decyzję.
• Nie myśl w ten sposób. Ja wtedy nie czułam tego i nie odbierałam tego, jako poświęcenia. To była miłość.
• Tak, tylko, że ja tego nie doceniałem. Teraz już wiem. Jeszcze wiele spraw niewyjaśnionych przed nami. Tysiące tematów do obgadania, ale wiem, kto jest ważny dla mnie, zawsze był.
• Paddy…
• Ciii. Porozmawiamy o tym wszystkim, ale nie teraz, bo musimy jechać do Dublina – popatrzył na nią i uśmiechnął się – Amy czy mogę się do Ciebie przytulić? Proszę…

Nie wiedziała, co zrobić. Z jednej strony miała ochotę na przytulenie się do niego, a z drugiej bała się, bo nic już nie rozumiała. Popatrzyła na niego, a on podszedł do niej i lekko ją przytulił. Objął ją jedną ręką w pasie, a drugą trzymał na plecach i głaskał je delikatnie. No i to się nie zmieniło, pomyślał, nadal na niego działała. Czuł, że Amy bała się go przytulić, ale dała się objąć, a sama trzymała swoje dłonie na jego torsie. Jakby chciała go utrzymać z daleka od siebie. Pozwolił jej na to, wystarczająco dużo zła się wydarzyło. Nie chciał jej do niczego zmuszać. Wiedział również, że musi pozamykać swoje sprawy z Verą, bo był nie fair. Chwilę tak stali, ale czuł, że ona nie chce, więc puścił ją. Pogłaskał po policzku i uśmiechnął się.

• To co, będziemy się zbierać? – zapytał.
• Tak. My tam mamy ubrania, więc nic nie zabieramy.
• To ja może wezmę tylko ubrania na weekend, a resztę zostawię.
• Aha – powiedziała zdziwiona – A potem nie wracasz do Kolonii?
• Mam urlop, a zresztą nic teraz nie jest ważne. Chcę być tu z wami. Poza tym we wtorek idziemy do Anette. Wychodzimy?
• Tak, tak, idziemy.

Pozamykała wszystko, a Paddy sprzątał po śniadaniu. Molly z Iggy’m wyszli przed dom, gdzie i Rianna się zbierała do wyjazdu. Denerwował się przed spotkaniem z rodziną Amy. Teraz już wiedział, jak musiała się czuć, więc spodziewał się ‘męskiej rozmowy’ z jej braćmi. Nie rozumiała jego zachowania, dlaczego właśnie teraz wszystko zrozumiał w tej właśnie chwili. Może usłyszał, co mówiły z Rianną o Colinie i o nim samym. Dobrze, że tu wróci z nimi, bo Amy bała się teraz, że Colin jej tak łatwo nie odpuści. Może powinna z Molly się wyprowadzić do Dublina. Wiedziała tyle, że musi to przemyśleć.

Droga minęła im szybko, bo Molly z Paddy’m śpiewali. Mała była zachwycona i bardzo jej się podobało. Nawet zapytała czy tata zabierze ją na koncert. Paddy stwierdził, że jeśli jej mama się zgodzi to oczywiście, że będzie mogła jechać.

Dojechali na miejsce i Paddy był zdenerwowany. Molly razem z Fioną wyskoczyły z auta i pobiegły do babci, która wyszła z domu. Podszedł do mamy Amy i przywitał się, a ona zupełnie normalnie się z nim przywitała, więc się uspokoił. Poszli do mieszkania Amy, a mała zatrzymała się w połowie i zapukała do jakiś drzwi. Otworzył nieznany mu facet, a zaraz zjawił się Nat, który porwał w ramiona Molly i wyściskali się. Widział, że jego córka jest bardzo przywiązana do wujka, to było widać. W myślach dziękował mu, że opiekował się nimi i stwierdził, że musi to mu osobiście powiedzieć. Nathan przywitał się z nim, przedstawił swojego kumpla. Chciał, aby weszli, ale Amy powiedziała, że później. Poszli dalej i w końcu miał okazję zobaczyć mieszkanie, w którym spędziły tyle czasu, które było ich. Molly zaciągnęła go do swojego pokoju, tam również były zdjęcia. Jego i Amy, Molly z Amy, miał nadzieję, że zasłuży na to, aby zdjęcia jego z Molly zawisły w tej galerii. Impreza miała zacząć się niedługo, więc Amy poszła do łazienki, gdzie spędziła chyba z dwie godziny, a Molly była zmęczona, więc położyła się. Poszedł do salonu i próbował dodzwonić się do Very. Nie był tchórzem i chciał z nią porozmawiać. A ona nie odbierała od niego telefonu. Zastanawiał się, o co jej chodziło, chciała go ukarać, bo nie dzwonił? Albo czuła, że to koniec i nie chciała tego usłyszeć? Trudno powie jej to tak czy siak.