Rozdział 58

W pokoju zaniemówili jak usłyszeli rozmowę swojego brata, nie poznawali go.

• Dzień dobry maleńka. – uśmiechnął się do telefonu – Jak Ci minął dzień?
• Było dobrze, ale tęsknię za Tobą tata.
• Ja za Tobą również kochanie, ale zobacz, że już minął jeden dzień, potem będzie czwartek, a w piątek wieczorem będę już w domu. – tłumaczył spokojnie, jak radziła mu Amy.
• Wiem, ale chciałabym abyś tu był, nawet Fiona tęskni.
• No pewnie Fiona szczególnie. – zaśmiał się – A obiadek zjadłaś?
• Tak, a potem byłyśmy w parku. A teraz mama sprawdza coś tam dla uczniów, a ja się bawię lalami. A pobawisz się ze mną jak już będziesz?
• A to pewnie sprawdza sprawdziany albo testy. No pewnie, że się z Tobą pobawię lalami. A Twoja barbie nie potrzebowała przypadkiem czegoś do ubrania czy innych gadżetów? – zapytał i powstrzymał śmiech, nadal go bawiło to, że teraz bawił się lalkami, znał się na barbie i dodatkach.
• Sukienki balowej nie ma.
• Aaa sukienki balowej, no to trzeba będzie jej kupić. – spojrzał na Maite, która z niedowierzaniem na niego patrzyła i mrugnął do niej – No to koniecznie będę musiał odwiedzić sklep dla barbie.
• Oooo super. Dziękuje. Kocham Cię wiesz. – powiedziała to tak naturalnie, a jemu stanęły łzy radości w oczach.
• Molly, dlaczego naciągasz tatę na prezenty. – powiedziała Amy do Molly i odezwała się do telefonu – Paddy, rozmawialiśmy o tym.
• No wiem Amy, ale ten jeden raz, jedyny. – powiedział w stylu Molly – Sama słyszałaś, co mi powiedziała. Jak teraz mam jej czegokolwiek odmówić?
• Nie podlizuj się. – zaśmiała się z niego – Ten jeden raz, ale nie przesadzaj, bo dzieci szybko się uczą.
• Wiem. Kupie tylko domek, konia, aaa i ze stosik ubranek. – zażartował.
• No bardzo dowcipny jesteś. – roześmiała się serdecznie z niego, bo wiedziała, że sobie żarty robi. – Możesz rozmawiać?
• Tak i nie.
• Aha, więc nie jesteś sam. Rodzeństwo?
• Tak, dokładnie tak, jak mówisz. – powiedział konspiracyjnie.
• Aaa, pewnie słuchają o czy rozmawiamy. Spoko, tylko odpowiedz, a ja się domyślę. Było ostro?
• Trochę tak, ale lot minął szybko.
• Aaa ok, próbowali Cię ochrzaniać, ale się nie dałeś? – zapytała.
• Idealnie to ujęłaś. Maite chciałaby przyjechać w sobotę.
• Ooo to super, a zaprosiłeś ją? Zaproś, niech przyjadą.
• Tak już to zrobiłem. Zadzwonię potem jak mała zaśnie, bo jestem ciekawy, jak to będzie.
• Mam nadzieję, że będzie bezproblemowo, ale skoro musisz wiedzieć, co i jak to pewnie, zadzwoń. Teraz nie przeszkadzam, idź na dalsze tortury. – tym razem ona zażartowała.
• No wiesz. – oburzył się Paddy – Nawet tak nie żartuj. – po czym roześmiał się – Dobra zadzwonię koło 22, ok?
• Twojego czy mojego czasu? – zapytała śmiejąc się.
• Rany zapomniałem. Faktycznie. No to chyba Twojego, nie?
• Niech będzie. To na razie.
• Hej, a jakby coś to dzwoń.
• Dobrze Paddy, do widzenia.

Rozłączyła rozmowę i śmiała się z tego jak rozmawiali. Od razu rozszyfrowała go i to, co chciał przekazać. Kiedyś również tak rozmawiali, jak nie można było inaczej.

Maite roześmiała się i zapytała.

• Paddy, to Ty się znasz na barbie?
• Miałem przyspieszony kurs u Molly. No nie mogę się nie znać, kto co, czym jeździ itd. Sama rozumiesz.
• No właśnie słyszałam, że mała wyćwiczyła Cię. Zabawne to było. I co bawisz się z nią lalami?
• No pewnie. Nie podarowała mi, a ja nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności poznania jej ulubionych zabaw. No i poznałem chyba wszystkie bajki i przeczytałem chyba ze sto książeczek dla dzieci.
• No to faktycznie miałeś przyspieszony kurs. – dodał Joey – Opowiedz o Molly.
• Oooo dużo by opowiadać, mogę film pokazać.
• Super. – stwierdził Jim – Jestem jej ciekawy.

Wyciągnął płytę, a rodzeństwo zaciekawione usiadło przed telewizorem. W tym momencie nie chcieli rozmawiać o Paddy’m, Amy, skupili się na tym, aby zobaczyć tę małą dziewczynkę, ich bratanicę. Był to filmik z Paddy’m i Molly kręcony przez Amy. Oni bawiący się w pokoju małej, na dywanie w otoczeniu zabawek, czytający książeczki, na spacerze z psem, na placu zabaw, jak sobie śpiewali czy grali na keyboardzie. Z różnych dni, w różnych sytuacjach. Maite nawet nie kryła się z tym, że płacze ze wzruszenia, a Patricia ocierała łzy, nie chcąc pokazać bratu, że to, co widzi jej się podoba. Zauważyli, że brat bardzo kocha swoją córkę. A on się tego nie wstydził, on się tym cieszył. Dla niego mała była najcudowniejsza. Czasem w filmiku słyszeli głos Amy, która coś pytała, albo odpowiadała na pytania małej czy na zaczepki Paddy’ego. Słychać było, że Molly była jej maleńką, ukochaną córeczką, a gdy spoglądali na brata widzieli, że jest szczęśliwy. Nagle w ich oczach dorósł, to nie był zagubiony chłopak, jakim był, gdy wyszedł z zakonu. Po tych trzech tygodniach nagle to był mężczyzna, ojciec. Byli zdumieni jego zachowaniem i jego postawą. Nie pozwolił na to, aby ktoś mówił źle o Amy. Bronił jej, a przecież dopiero, co jak sam powiedział, porozmawiali o tym wszystkim, co się wydarzyło. Musiał być to dla niego szok, ale mimo to dał sobie radę i szedł naprzód. Nie chciał się cofać, ale wiedział również, że mimo wszystko nie porozmawiali o jednym temacie, o Joanne. On nawet z John’em nie rozmawiał na ten temat.

Patricia zamówiła obiad, bo nie chciało jej się gotować. Rozmawiali o tej całej sytuacji i co dalej. John i Patricia nie zmienili zdania, choć Molly chcieli poznać. Jimmy natomiast przemyślał sprawę i powiedział, że on widzi i chce, aby Paddy był szczęśliwy. Kiedyś był, ale zbyt dużo spraw się nagromadziło. Teraz widzi, że brat dorósł i jest spokojny o jego wybory. Paddy o 23 swojego czasu, a 22 czasu Amy zadzwonił. Amy powiedziała, że mała trochę marudziła, że tata miał jej czytać, że go nie ma, ale ogólnie dość szybko zasnęła. Ulżyło mu. Nawet mówił Maite jak wygląda sytuacja i oczywiście Amy miała rację. Zrobił jak mu radziła i Molly dała sobie faktycznie radę. Maite śmiała się z niego i powiedziała mu, że przecież Amy jest mamą od wielu lat i zna swoje dziecko, wie jak z nią postępować. Dlatego dała mu dobrą radę, a to znaczy, że jej zależy, aby mała miała fajnego, mądrego tatę. Mówił im również o tym, że byli u adwokata i podpisał wszystkie dokumenty. Teraz czekają na wyrok sądu. Patricia nadal na nich zła, zapytała czy teraz będzie Molly nosić jego nazwisko. Zaskoczył ich mówiąc, że mała od samego początku ma dwa nazwiska. Joey uśmiechnął się i powiedział, że faktycznie Amy nigdy go nie pominęła z tego, co brat mu powiedział i z tego, co widział. Rozmawiali do późnych godzin nocnych. Rano wypił kawę, zjadł kanapkę i pojechał do Very.

Zapukał do jej drzwi. Gdy wszedł, siadł na kanapie, usłyszał.

• Dlaczego tak ze mną rozmawiałeś w niedzielę?
• Vera, obrażałaś mnie. Chce Ci tylko powiedzieć, że oskarżyłaś mnie bezpodstawnie, bo z nikim nie byłem w łóżku. Przez te trzy tygodnie poznawałem moją córkę.
• Co?! – zapytała zdziwiona – Masz córkę?
• Mam, od siedmiu lat. – dodał spokojnie.
• Ale…ale jak to? Nigdy nic nie mówiłeś. – dodała oskarżycielskim tonem.
• Jak mogłem Ci powiedzieć, jak sam nie wiedziałem. Mam cudowną córkę i teraz to ona jest najważniejsza. Jedyna osoba, która kocha mnie, bo jestem. Chciałem być w stosunku do Ciebie fair, ale jeśli słyszałem tylko same oskarżenia pod moim adresem, to nawet nie chciało mi się z Tobą gadać.
• Co? – krzyknęła – Mówisz mi, że masz córkę. Nie oskarżałam Cię bezpodstawnie, na pewno spałeś z tą całą Amy. Ty jesteś jakiś głupi czy ja czegoś nie rozumiem?
• Nie obrażaj mnie, bo ja Ciebie nie obrażam. – dodał stanowczo – Vera zrozum jedno, nie możemy być razem. Bo to by się nigdy nieudało. To już koniec z Tobą i mną. Przykro mi. Ja kocham tylko jedną kobietę i zawsze ją kochałem. Chcę być z moimi dziewczynami, chcę odzyskać mamę mojej córeczki. Przykro mi.

W tym momencie Vera podeszła do niego i uderzyła go w twarz. Popatrzył na nią z pogardliwą miną i powiedział.

• Widzę, że miałem rację, co do Ciebie. Nie chcę być okrutny, ale faktycznie nawet nie żałuję, że to koniec. Chciałem z Tobą porozmawiać, ale widzę, że to nie ma sensu.
• Traciłam swój cenny czas na Ciebie! Jakbym wiedziała, że masz dzieciaka, to bym nie była z Tobą. Myślisz, że jesteś taki super? Sława i kasa, nic więcej.
• A mi szkoda słów… Nie chce mi się teraz już z Tobą rozmawiać. Wychodzę.

Poszedł do drzwi wyjściowych, szybko ubrał buty i zabrał kurtkę. Zatrzasnął za sobą drzwi. Mocno.

• Paddy! – Vera wyszła za nim – Poczekaj! Porozmawiajmy!
• Nie mamy, o czym. Nie po tym, co teraz zrobiłaś. Do widzenia.
• Ale ja tak łatwo nie odpuszczę! – krzyknęła.

Paddy już tego nawet nie skomentował, tylko poszedł do samochodu. Pojechał na kolejne spotkanie ze Sven’em. Tam dopiero zobaczył siniaka pod okiem.