Rozdział 35

Dzień mijał spokojnie, pakowali, układali, sprzątali. Wieczorem do Paddy’ego zadzwonił telefon i rozmawiał po francusku. Czuła, że to z zakonu.

• Amy – odezwał się jak skończył rozmawiać – To z zakonu. Za cztery dni jest dla mnie miejsce, więc idę.
• Co? – popatrzyła smutno na niego – To już?
• Tak, już. Musze sobie bilet zabukować, a Ty proszę poproś braci żeby przyjechali, chcę być pewny, że nie jesteś sama.
• Dobrze – nawet nie dodała nic więcej, nie była w stanie.

Popatrzyli chwilę na siebie i Paddy włączył laptop, Amy wzięła do ręki swój telefon i nacisnęła słuchawkę.

• Olivia – była w stanie tylko tyle wypowiedzieć.
• Cześć. Mam wysyłać chłopaków? – zapytała.
• Tak, niech będą w sobotę wieczorem. Wyśpią się i w niedzielę pojedziemy.
• Dobrze. A jak się czujesz po chorobie?
• W porządku, już mi lepiej. Ok Livia porozmawiamy jak będę. Teraz muszę się trzymać.
• Jasne. Dawaj znać. Pa.
• Pa pa.

Odłożyła telefon i podeszła do Paddy’ego zerkając mu przez ramię. Miała ochotę przytuli się do jego pleców, objąć go, ale nie wiedziała jak zareaguje. Powiedział cicho ‘zrób to’ jakby czuł na co ma ochotę. Przytuliła się, objęła mocno jak się tylko dało, a on podniósł do góry rękę, przełożył do tyłu tę rękę by móc ją dotknąć i pogłaskał ją w ramie. Objęła go i położyła podbródek na jego głowie. Jedną ręką dotykał jej ręki, a drugą pisał swoje dane na komputerze, zamawiając bilet. Gdy skończył, delikatnie obrócił się na krześle i posadził Amy na swoich kolanach. Teraz oboje nie potrzebowali słów, ale własnej bliskości. Mimo, że to on zdecydował, jemu było tak samo ciężko jak jej. Nie miała ochoty się ruszyć, chciała jego dotyku, chciała aby ją pocałował mimo, że wiedziała, że być może będzie to ostatni raz. Poczuła, że dotknął ustami jej szyi, by po chwili pocałować ją w usta. Najpierw był to delikatny dotyk ust, by po chwili pogłębił ten pocałunek. Jeszcze chyba tak nigdy ją nie całował, tak delikatnie, a za razem mówił wszystko o jego uczuciach. Włożyła ręce w jego włosy, głaszcząc jego głowę, a jego ręce dotykały jej pleców. Mimo wszystko, mimo tego, że się rozstawali on nadal na nią działał, a ona na niego. Myślała, że wszystko za chwilę będzie poza ich kontrolą, ale właśnie zadzwonił dzwonek do drzwi. Był to Angelo z kolacją i był smutny.

• Paddy to prawda? – zapytał jak tylko zamknęły się za nim drzwi – To prawda, że w niedzielę jedziesz? – popatrzył na Paddy’ego tak, że i Amy aż się nogi ugięły.
• Tak Angelo to prawda, a skąd wiesz? – zapytał Paddy.
• Nat zadzwonił zapytać czy mogą spać z soboty na niedzielę.
• No tak, Amy dzwoniła do Olivii. Tak Angelo, dzwonili do mnie z godzinę temu. Zabukowałem sobie już lot.
• Paddy, a może zmienisz zdanie… - poprosił jego brat – Może da się bez zakonu wszystko poskładać.
• Angelo, proszę…

Nie padło już więcej żadne słowo, ale to gdzieś tam zostało, wisiało nad nimi. Angelo został i pomagał im, teraz już wiedzieli, że czas rozstania zbliża się. Próbowali rozmawiać, ale nie bardzo im wychodziło. Około północy Angelo poszedł do domu, a oni poszli spać. Mimo wszystko Amy cieszyła się, że Paddy śpi obok, że teraz tu jest, bo chyba by nie zniosła więcej samotnych nocy, jak on jest obok w pokoju. Słyszała jego spokojny oddech, gdy przytulił się jak kiedyś do jej pleców.

Obudził się, zobaczył Amy i aż się uśmiechnął, ale tylko przez chwilę. Przypomniał sobie, że do niedzieli, no w sumie do soboty są razem. Odchodził. Zostawiał ją, ale jednocześnie wiedział, że robi dobrze, to był najlepszy moment żeby odejść. Właśnie teraz kiedy jest miłość i to pozwala by mógł iść do przodu, nie bał się już. Teraz mu wybaczyła, wszystko co było złe, ale kiedyś to mogło wrócić ze zdwojoną siłą, znienawidziłaby go, a tak to zostaną tylko dobre wspomnienia. Poruszyła się przez sen, a Paddy’ego jakby poraził prąd. Aż rumieńce wyszły mu na policzki, zastanowił się nad tym co czuje, tyle ostatnio nic nie czuł, nic, a teraz, właśnie teraz jak odchodzi, poczuł się znowu mężczyzną. Kiedyś miał panienki no prawie co noc, potem była tylko Amy i właśnie znowu dzięki niej to poczuł. Przytulił się do niej i pomyślał, że jeszcze w Irlandii obudził by ją, a teraz nie wiedział jak się zachować. Nie chciał dać jej złudnych nadziei, że zostanie, ale jednocześnie miał wielką ochotę kochać się z nią, chociaż ten ostatni raz. Znowu się poruszyła, chyba się budziła, a on znowu to poczuł, jakby go prąd poraził i już nie mógł zapanować nad swoim ciałem. Jeśli teraz się nie odsunie, a Amy się obudzi, będzie wiedzieć. Już sam nie wiedział co zrobić.

Obudziła się, czuła, że Paddy jest obok i jest gotowy. Tak dawno tego u niego nie było, od tego dnia, kiedy Joanne… Nadal jej nienawidziła. Jednak w głębi cieszyła się, że nadal na niego działa, że znowu coś poczuł. Tak samo jak i ona. Powiedziała ‘dzień dobry’, odwróciła się do niego i uśmiechnęła. Widziała, że się zmieszał, więc wstała, poszła do łazienki, a potem zrobić kawę. Za chwilę zjawił się tam i wypili kawę w milczeniu. Pakowali kolejne rzeczy, a on nagle powiedział ‘Amy’, gdy na niego spojrzała, zrozumiała, pragnął jej tak samo jak ona jego. Podeszła do niego i delikatnie pocałowała. Oddał pocałunek bardzo namiętnie, przyciągnął ją do siebie i objął. Całowali się jak szaleni, spragnieni siebie do granic możliwości. Czuła jak przytulał ją do siebie, że jego gotowość nie minęła. Pragnął jej, więc bez zbędnych słów, bez zbędnego myślenia czy robią dobrze czy źle. Odsunęła się i zaprotestował, ale zrobiła to tylko po to, aby chwycić go za rękę i pociągnąć w stronę sypialni. Tam już rozebrał szybko ich oboje. Położyli się na łóżku i przez chwilę wpatrywał w jej twarz. Potem już nie było czasu na zastanawianie się nad tym wszystkim, co się działo, był tylko on i ona, to się liczyło. Szybko znudziło im się samo całowanie, chcieli się poczuć, dotykać i być ze sobą. Tutaj i teraz. To było najważniejsze. Ich dłonie błądziły wszędzie, a oni gdy tylko łapali kontakt wzrokowy uśmiechali się do siebie. I w końcu nastąpiło, to do czego dążyli, do bycia blisko. Gdy był w niej, dał z siebie wszystko, żeby było to najpiękniejsze doznanie, by mogli pamiętać o swojej miłości do siebie. A ona chciała, aby ta chwili trwała i trwała. Usłyszał jej krótki krzyk i zaraz do niej dołączył. Leżeli spoceni w swoich ramionach, a on nadal trzymał ją przy sobie i nie chciał wypuścić. Bał się, że już jej nie obejmie, nie przytuli i nie pocałuje. Więc pocałował ją mocno, a ona przytuliła się do niego. Zasnęli, ale nie na długo, bo obudził ich telefon. Paddy odebrał, a to był Angelo, który powiedział, że robi grilla pożegnalnego wieczorem i zapraszają.