Rozdział 39

Na początku grudnia pojechała do Galway, gdzie była umówiona z Anette Fox. Pojechała do niej i chwilę musiała poczekać, ale gdy już została poproszona do niej, aż się zdenerwowała. Pani Mecenas widziała, że to dla niej ciężka sprawa, więc zaprosiła ją na kanapę, poczęstowała wodą i rozmawiała z nią. W końcu Amy opowiedziała jej o co chodzi. Wytłumaczyła, co by chciała osiągnąć.

• No tak rozumiem już złożoność problemu – powiedziała Anette – Nie wiem czy znasz prawo Irlandzkie dotyczące opieki rodzicielskiej.
• Czytałam o tym i dlatego uznałam, że powinnam z Panią porozmawiać – powiedziała smutno Amy.
• Sprawa wygląda tak. Jeśli matka i ojciec w chwili urodzenia dziecka nie są małżeństwem, wszelkie prawa do dziecka należą się matce. Tak jest z automatu.
• Wiem, ale ja bym nie chciała utrudniać wszelkich praw do dziecka w przyszłości i dlatego chciałabym wiedzieć, co mogę zrobić. Jakie mam możliwości.
• Są cztery możliwości, ale to dopiero jak ojciec dziecka się pojawi. Może najpierw omówimy sprawę, co będzie w chwili urodzin dziecka.
• No tak, ma Pani rację. To chyba najpierw będzie ważne.
• Na pewno będziesz musiała zarejestrować, podać dane itd. Więc podaj dane ojca dziecka, żeby były od razu w akcie urodzenia. Zawsze to będzie jakiś krok dla ojca. Możesz dać również dwa nazwiska, ale korzystaj tylko z pierwszego tzn. z Twojego, będzie to wygodniej dla Ciebie, dopóki nie ustali się co dalej. To załatwimy przy wyrabianiu dokumentów.
• Tak właśnie chciałam zrobić. Nie wiem czy on kiedyś będzie w życiu mojego dziecka, ale nie chciałabym jakiś ewentualnych problemów robić w przyszłości.
• Rozumiem. Teraz opowiem, co będzie można zrobić kiedy się zjawi ojciec. Są cztery możliwości. Pierwsza to taka, że jeśli matka i ojciec wezmą ślub, to ojciec automatycznie ma wszelkie prawa. Może też wystąpić do sądu o przyznanie mu praw rodzicielskich do dziecka, albo zawrzeć porozumienie z matką o przyznanie takich praw. Jest też czwarta możliwość, może zarejestrować się jako ojciec dziecka.
• Rozumiem. Ale to są możliwości dopiero kiedy się pojawi, wcześniej tylko ja będę decydować o dziecku. Chodzi o wszelkie sprawy związane ze zdrowiem, szkołą i np. sprawami urzędowymi.
• Dokładnie. Teraz byłoby ciężko jeśli go nie ma w Twoim życiu i dziecka. Lepiej jak sama możesz decydować, gdzie i kiedy wyjedzie twoje dziecko, pójdzie do lekarza, pojedzie za granicę i związku ze szkołą itd.
• No tak, bo nie wiem jak się wszystko ułoży, więc oczywiście w takiej sytuacji muszę liczyć na siebie. Nie wiem czy kiedykolwiek się zjawi, ale bym nie chciała utrudniać mu w przyszłości praw do dziecka.
• Mam nadzieję, że Ci choć trochę rozjaśniłam sprawę.
• Tak, ale mam jeszcze jedno pytanie. Co by się stało jeśli mi by się coś stało. Och trochę zapętliłam.
• Nie szkodzi. Zrozumiałam o co pytasz. Możemy jeśli chcesz spisać oświadczenie nawet już teraz, że zgadzasz się na opiekę nad dzieckiem ojca dziecka. Potem po urodzeniu również kolejne.
• Tak oczywiście, że chce. Mam rodzinę i oni by się zajęli, ale nie ma powodu by ojciec dziecka nie miał takiego prawa, więc chciałabym poczynić wszelkie kroki, aby nigdy nie miał problemu.
• Oczywiście. Przygotuje dokumentację i możemy umówić się na inny termin.
• Dobrze. Tak będzie w porządku. Bardzo dziękuje za poradę.
• Taka jest moja rola. Mam nadzieję, że Ci pomogłam i polecam się w przyszłości.
• Bardzo mi Pani pomogła.
• Mów mi Anette. Teraz skończyłyśmy oficjalną część, a mogę nie oficjalnie?
• Pewnie.
• Bo to już chyba gdzieś połowa, więc chyba wiadomo kto to będzie.
• Rodzę w marcu, ale nie wiem kto, bo nie chciałam wiedzieć. Dowiem się jak przyjdzie na świat, wiem że wszyscy chcą wiedzieć, ale postanowiłam poczekać.
• O to super. A wybrałaś już imiona? Przepraszam, że tak wypytuje.
• Nic nie szkodzi. Tak wybrałam, jeśli będzie chłopczyk to będzie Patrick Nathan, pierwsze po tacie, a drugie po wujku czyli moim bracie. A jeśli będzie dziewczynka to będzie Molly Patricia, drugie po tacie a pierwsze to bo Paddy je wymyślił, bardzo mu się podobało te imię, a kiedyś rozmawialiśmy o dzieciach.
• To fajne imiona, podobają mi się. Jakby coś Amy, to zapraszam. Spotkamy się pewnie w styczniu a potem jak urodzisz jeszcze raz, z tym, ze jeśli kiedykolwiek byś chciała coś się dowiedzieć czy zmienić ja jestem i zawsze możesz dzwonić z pytaniami.
• Dziękuje. Jeśli będę potrzebować to zadzwonię i zapytam.
• A czy mogę zadzwonić w marcu żeby zapytać o dziecko?
• Tak oczywiście, nie ma problemu. Mam termin pod koniec marca.
• Super. Na pewno zadzwonię.
• Oczywiście. To do widzenia.
• Do zobaczenia.

Amy pojechała do hotelu w którym się zatrzymała i zastanawiała się, dlaczego wszystko musi być takie zagmatwane. Teraz to powinna się cieszyć, szykować wszystko dla dziecka, a ona chodzi do prawnika. Było to bardzo przygnębiające dla niej i w sumie upokarzające. Tylko, że czuła, że w sumie nie ma wyboru. Mimo wszystko nadal go kochała i zawsze będzie dla niej ważny, bo był ojcem jej dziecka. Cieszyła się, że je ma. Nie będzie jej łatwo, ale jednak miała swoje maleństwo i chciała być szczęśliwa, aby jej maleństwo nigdy nie poczuło, że był jakikolwiek problem z jego przyjściem na świat. Już je kochała, tylko miała nadzieję, że rozstanie z Paddy’m przestanie aż tak boleć. Tyle miesięcy już go nie było i nie będzie go dalej. Musiała sobie poradzić sama, stanąć na nogi i wychowywać ich dziecko. Ich dziecko, pomyślała i uśmiechnęła się do swoich myśli. Pogłaskała swój brzuch i przyszła jej myśl do głowy, że Paddy pozostawił jej kawałek siebie. Kochała go i kochała ich dziecko. Szkoda, że nie są teraz razem i nie cieszą się z tego wspólnie. Wszystko się skomplikowało, wszystko. On we Francji, a ona tu sama w ciąży. Popłynęły jej łzy. Łzy smutku, których nie mogła powstrzymać, żal miała trochę i mimo wszystko do niego, że nie chciał walczyć z demonami, tylko się poddał. Poszedł swoją drogą, a ją zostawił, twierdząc, że tak będzie lepiej, tylko dla kogo, pytała. Chyba tylko dla niego. Zastanawiała się czy powinna mu powiedzieć, ale im dłużej nad tym myślała, wiedziała, że teraz to nie miałoby sensu. Byłyby z jego i jej strony wzajemne pretensje do siebie. Teraz myślała o nim dobrze, mimo myśli, dlaczego tak egoistycznie postąpił. Ale jednak przeważały te dobre strony jego decyzji, ale w głębi duszy żałowała, że nie jest im dane się cieszyć z ich dziecka razem. A ono będzie wychowywało się bez taty i nie wiedziała czy kiedykolwiek się poznają. Musiała pozwolić mu odejść i dać sobie szansę na poukładanie swojego życia. Teraz była mamą i to powinno być najważniejsze. Miała rodzinę i wiedziała, że może na nich liczyć.

     Dla Paddy’ego po raz pierwszy miały być święta bez rodziny, bez Amy. Minęły spokojnie, pełne modlitwy i ukojenia. Dobrze się tu czuł, coraz lepiej i był spokojny, a to było dla niego ważne. Zadzwonił do rodzeństwa i życzył im spokojnych świat i cudownego kolejnego roku. Wiedział, że oni za nim tęsknią, on za nimi też, ale tak było lepiej. Mógł do nich jechać, ale wolał być tym razem tutaj. Podjął decyzję i uważał, że mimo wszystko było warto. Czasem tęsknił za swoim dawnym życiem, za Amy i jej uśmiechem, ale wiedział, że musiał podjąć takie decyzje a nie inne. Nie był tu sam, a o sobie dowiadywał się coraz więcej. Patrząc wstecz nie podobało mu się jego zachowanie nim tu trafił. Był egoistą, ale już nie zamierzał nim być. Nigdy.

     Dni i miesiące mijały szybko. Nie chciała wiedzieć czy będzie miała synka czy córkę. Nat przyszykował pokoik i złożył łóżeczko, które kupili tego dnia. Było wszystko przygotowane, brak tylko tej małej istotki na którą czekała. Nie mogła się doczekać, aż weźmie na ręce, przytuli i pocałuje swoje dziecko, ich dziecko, Paddy’ego i jej.