Rozdział 41

      Mijały lata. Mała miała już pięć lat, chodziła do szkoły. Lubiła muzykę i chciała się uczyć gry na instrumentach. Geny jej taty odezwały się, jak się śmiał Nathan, który nie dość, że kupił jej różne instrumenty, to jeszcze opłacał naukę gry na pianinie. Amy nawet żartowała, że sama kupi Molly perkusję i w Dublinie ją zostawi, a jak przyjadą to Molly będzie grała, nad jego sypialnią. Na razie skupiła się nad tym, żeby mała poznała pianino. Pamiętała jak Angelo uczył swoje dzieci, również zaczynał od pianina. Będzie starsza to wybierze sobie kolejny instrument. Oczywiście śpiewała, buzia jej się nie zamykała, jeśli nie mówiła, to śpiewała. Amy uwielbiała na nią patrzeć, to była taka iskierka, pełno w niej było życia i to było cudowne. Teraz było bardzo widać kogo jest córką. Miała zadarty nos swojego taty, rumiane policzki, kolor włosów, chociaż w tych ciemno blond włosach miała również rudy odcień. Amy jak na nią patrzyła myślała o tym, że los jest przewrotny, zabrał jej Paddy’ego, a dał Molly. Nawet jakby chciała o nim nie pamiętać to nie dała by rady mając z nim córeczkę. Molly pytała o swojego tatę, bo inne dzieci miały, więc Amy opowiadała jej o nim, pokazała zdjęcia. Wystarczyło jej to, na razie.

     Musiał podjąć ostateczną decyzję czy chce zostać w zakonie czy wychodzi. Miotał się trochę i bał się czy da sobie radę. Nie wiedział co dalej, ale mijało sześć lat od kiedy tu był, więc czas się zdecydować.

      Zawodowo szło jej całkiem dobrze. Prywatnie też, pytała tysiące razy co jest dla niej ważne i odpowiedź była prosta. Miała zdrową, cudowną córeczkę, przyjaciół, rodzinę. Paddy nie był tylko wspomnieniem, ale teraz nie myślała o nim już tak często jak kiedyś. Brakowało jej męskich ramion, przytulania, ale bała się zaufać. Kilka razy znajomi mężczyźni próbowali zaprosić ją na randkę. Choć się umawiała to nic z tego nie wynikało. Naprawdę chciała dać sobie szansę na szczęście, na nowy związek, ale zawsze coś było nie tak. Miała dziecko i o nim myślała przede wszystkim. Ale jeden się nie zrażał odmową. Był to Colin Evans, nie przeszkadzało mu to, że Amy ma córkę i nawet się lubili z małą. Należał do grona znajomych Amy i Rianny, więc spędzali czas ze sobą. Długo musiał zabiegać o nią i nawet jak się udało w końcu wyciągnąć ją na spotkanie, miała poczucie, że to nie to, ale był nieugięty. Spotykali się dość często, bo był nauczycielem gry na pianinie. Colin uczył Molly grać i w końcu udało mu się z Amy umówić na prawdziwą randkę. Spotykali się na początku dość rzadko. Ale Colin był nieugięty i chyba po prostu rościł sobie prawa do Amy. Podobała mu się i starał się o nią. Chciała dać sobie i jemu szanse, więc spotykała się z nim, ale nie potrafiła mu tak do końca zaufać. Naciskał na nią na te spotkania, wręcz wymuszał. On uważał, że tak ją zdobywa, a ona czuła się naciskana. Miał dużo cierpliwości w sobie, a Amy chciała dać im szansę. Czuła coś do niego, ale czy to była miłość? Wiedziała, że na pewno to nie taka, jaką czuła do Padddy’ego. Nigdy nie pokocha nikogo tak jak jego kochała, tego była pewna. Niby minęło tyle lat, niby już o nim nie pamiętała, ale to było tylko ‘niby’ bo wiedziała w głębi duszy, że tylko Paddy’ego będzie tak kochać, taką szaloną, mocną miłością, która by mogła góry przenosić. Oczywiście teraz ta miłość zbladła, bo Amy jej nie podsycała, nie miała już nadziei, że kiedykolwiek będzie z nim. On kiedyś zdecydował, tylko, że mimo starań nie umiała być z Colinem, tak do końca szczęśliwa. Nie potrafiła zaufać, tak jak kiedyś Paddy’emu. A Colin jej nie znał aż tak dobrze, bo nie pozwalała mu na to. Miała blokadę, a on to czuł i miał o to pretensje.

     Zdecydował się, że wychodzi z zakonu. Zakomunikował rodzinie, a oni byli bardzo szczęśliwi. Angelo, miał teraz urlop od życia w domu, kupili z Kirą campera i jeździli po Europie. Johnny miał Maite i był szczęśliwy. Wszyscy pozakładali rodziny i było wszystko tak jak chcieli. Zatrzymał się u Patricii, bo miała duży dom. Nawet nie ogłaszał, że wyszedł i fanki też nie wiedziały. Nie ukrywał się, ale zastanawiał, co dalej. Mieszkanie było wynajęte i musiał gdzieś się podziać. Chciał zastanowić się co dalej, poukładać sobie wszystko. Bał się, ale znowu wybrał, więc trzymał się tego planu. Myślał o Amy, ale to nie był ten czas, aby się z nią spotkać. Chciał sobie dać trochę czasu, aby poukładać wszystko poza zakonem. Chciał się z nią spotkać, zobaczyć co u niej, jak sobie radzi. Tak po prostu chciał jej spojrzeć w oczy. Mimo, że minęło już sześć lat, to chciał się z nią spotkać.

       Minęło ponad sześć lat, czas płynął nieubłagalnie, kolejne urodziny, kolejne święta. Ułożyła sobie życie na tyle ile mogła, była szczęśliwa, na tyle ile mogła być. Już nie napisała więcej do Kiry, tylko te dwie wiadomości, prawie na początku. Zastanawiała się czy to jednak nie czas by im powiedzieć o małej, ale zawsze wracały do niej myśli, że może Paddy ma inne plany co do swojego życia, a ona mu je popsuje. Nie chciała tego, bała się, również tego, że jeśli kiedyś się pojawi na jej drodze, będzie miał żal. I wcale by mu się nie dziwiła. Miał rację, czas uleczył rany i teraz miała dobre wspomnienia o nim. Chciała sobie ułożyć swoje sprawy, aby i ona czuła się bezpiecznie, bo niestety to nigdy nie wróciło. Mimo upływu lat, nigdy nie poczuła się bezpieczna. Choć Colin bardzo się starał jej to bezpieczeństwo dać, nie potrafił. Widziała jak go to denerwuje, jak i również to, że jak to ujął ‘zawsze czuje między nimi tego Kelly’. Denerwował go jej pierścionek, który nosiła na łańcuszku, ale nie potrafiła się z nim rozstać. Opowiedziała mu o tym, że się rozstała z ojcem swojej córeczki, ale nie znał wszystkich okoliczności, bo uznała, że tylko w przyszłości jej córka może je poznać. Sama czuła, że jest między nimi bariera, choć starała się ją zlikwidować, to nie potrafiła. Spotykała się z nim od ponad roku, a mimo to, nie znał jej tak, jak znał ją Paddy. Colin czasem jej to wypominał, ale ona nie była taka uległa jak w związku z Paddy’m, bo on mógł sobie na wiele więcej pozwolić, niż Colin. Zmieniła się i teraz była przede wszystkim mamą, chociaż o sobie też myślała. Jednak teraz była dużo bardziej samodzielna i wymagająca niż te kilka lat temu.

       Były święta i upłynęło kilka miesięcy jak wyszedł. Świat teraz był zupełnie inny niż kiedyś. Musiał wiele się o nim nauczyć. Ale teraz on był inny, bardziej dojrzały, zdystansowany. Dał ze Sven’em oświadczenie i fanki już wiedziały, ale się działo. Sven mówił mu, że bardzo to przeżywają. Postanowił, że nigdy więcej zdjęć ani autografów, to go kiedyś wykończyło prawie, więc teraz nie chciał. Pomału dochodził do siebie i to było dla niego ważne. Myślał o muzyce i chciał się skupić na religijnym aspekcie swojego życia muzycznego.

      Molly od swoich dziadków dostała psa. Oczywiście pytali Amy czy mogą, bo wnuczka marzy o piesku. Była to sunia rasy Seter Irlandzki, Amy od razu wpadła na pomysł z imieniem. Paddy się śmiał kiedyś z imienia, które jej się podobało. Fiona, przypomniała sobie, że wtedy powiedział, że to ze Shreka i też była ruda, a on ten kolor lubi, stwierdziła, że pasuje. Molly była szczęśliwa, że dostała pieska, a Fiona uwielbiała małą i pilnowała jej na każdym kroku. Colin nie był zachwycony jak usłyszał z jakiego powodu piesek dostał to imię. Olivia i Rianna uważały, że po prostu jest zazdrosny i przewrażliwiony na punkcie Paddy’ego. Była z nim szczera i kiedyś nawet powiedziała mu, że Paddy oprócz Molly jest i będzie ważny dla niej. Rozumiała jego obawy, ale zawsze była wobec niego szczera i nie chciała ukrywać swoich uczuć. Jak miał pretensje, to zawsze mu przypominała, że może być wolny. Wiedział o tym, ale został z nią. Tym razem ona była egoistką, brała, co prawda nie za dużo i równie niewiele dawała z siebie, podobał jej się, ale nie do końca potrafiła się zakochać w nim. Czuła jakby jakaś część jej duszy została jej odebrana dawno temu. Obiecywała sobie, że jeśli poczuje, że związek z Colin’em zabiera mu albo jej coś, odejdzie.