Rozdział 42

      W końcu się przełamał i dał koncert, pierwszy koncert po wyjściu z zakonu. Bardzo się stresował, ale poradził sobie. Tak jak sobie obiecał nie dawał autografów, nie spotykał się z fanami, nie lubił jak mu robiono zdjęcia. Wrócił do muzyki, tak jak kiedyś o tym myślał. Nie umiał żyć bez muzyki. Sven organizował koncerty, a on brał udział w nich - wchodził na scenę śpiewał i grał i wychodził. Brał udział w akcjach charytatywnych i znalazł nową pasję, a mianowicie malował. Kiedyś też malował, ale teraz bardziej. Tak wyrażał siebie przez muzykę i malowanie. Czas tak szybko płynął, że aż się tego nie spodziewał. Wracał do świata i jakoś sobie radził. Myślał o płycie, ale wszystko było jeszcze przed nim. Rok 2011 był dla niego ważnym rokiem, bo uczył się na nowo życia. Jego rodzeństwo już od dawna miało rodziny, swoje koncerty. Musiał i ich poznać na nowo, ich żony, mężów, dzieci. Myślał o Amy, ale nie wiedział czy teraz może psuć jej wszystko to co zbudowała na pewno przez te lata. Postanowił poczekać.

     Była na spacerze ze swoją córeczką i Colin’em. Chciała kupić książkę, więc poszła do księgarni, a Colin z Molly poszli zobaczyć, kto gra na ulicy, bo było słychać gitarę i śpiew. Wyszła po kilkunastu minutach z księgarni i udała się w stronę w którą oni poszli. Po chwili usłyszała głos mężczyzny, który śpiewał irlandzką piosenkę. Stanęła dość daleko, bo poznała ten głos, znała go bardzo dobrze. To był Angelo. Patrzyła na niego, zmienił się, minęło tyle lat, aż miała łzy w oczach. Miała ochotę do niego podejść, ale zabrakło jej odwagi. Rozglądała się za swoją córeczką i zobaczyła ją. Molly stała przed Angelo i klaskała, Colin stał obok małej. Rozejrzał się i ją zobaczył, coś powiedział do małej i po chwili byli już koło niej. Nawet nie miała ochoty się odzywać, ale mała opowiadała jej, co przed z chwilą słyszała. Colin był wściekły, bo zobaczył po raz pierwszy, że mimo upływu lat Amy nie zapomniała o tych Kelly i jej to wypomniał. Trochę się posprzeczali i Amy pokazała mu drzwi. Nie rozumiał, że to był wujek jej córki i był kiedyś w życiu Amy. Wyszedł wściekły mrucząc coś pod nosem.

       Mijały miesiące, a on się coraz lepiej czuł. Trochę przytył, bo jak wyszedł z zakonu był bardzo szczupły. Nie był przyzwyczajony już do tak intensywnego stylu życia, ale dawał radę. Koncerty dawały mu siłę, ale nie chciał być sam. Teraz nawet nie miał z kim dzielić tej radości. Co prawda poznał kobietę, spotykał się z nią z cztery miesiące i dał sobie spokój. Może i była miła, ładna, ale to nie było to, była chętna do bycia z nim. Zbyt chętna i nie wiedział czy on jej się podoba jako mężczyzna czy po prostu jako Paddy Kelly. Tak nie chciał. Czuł, że nie o to mu chodzi. Nie mógł myśleć tylko o swoich potrzebach fizycznych, więc próbował stworzyć związek, ale poważnego związku z nią nie stworzył. Potem pojawiła się kolejna i potem kolejna, sam nie wiedział czego szuka. Wszystkie dla niego były raczej jako dziewczyny na chwilę, żadna nie spodobała mu się na tyle żeby z nią być na dłużej. Nie rozumiał tego i nie wiedział czego tak naprawdę od nich oczekuje. Nie chciał być taki jak kiedyś, że miał tylko dziewczyny na jedną noc, tym razem trwało to dłużej, ale żadna nie miała tego czegoś, więc uznał, że na siłę nie chce. Zajął się muzyką, malowaniem i pracą charytatywną. Pomału zbliżały się kolejne Święta Bożego Narodzenia i miał koncertować z rodziną. To go cieszyło.

      Od momentu spotkania Angelo, Amy z Colin’em nie mogli się dogadać. Jemu bardzo się nie podobało, że Amy nadal rozpamiętuje coś, co rozpadło się siedem lat temu. Nie rozumiał tego, a ona nie chciała mu tłumaczyć. Lubiła go, lubiła z nim przebywać, ale go nie kochała. Nie podobało jej się, że chciał decydować za nią jeśli chodziło o edukację muzyczną jej córki. Twierdził, że on się na tym zna, a nie ona. Nie miał prawa i to mu powiedziała. Na święta wybierała się do Dublina, tam miała swój dom, rodzinę. Tam Molly miała swoją kuzynkę Erin, którą uwielbiała i małego kuzyna, który niedawno się urodził. Tam był Nat, który nigdy nie oceniał, a do tego tylko on potrafił dać jej namiastkę bezpieczeństwa, które straciła te kilka lat temu. Jeśli potrzebowała takiego zwykłego przytulenia, to tylko Nat mógł jej to dać.

      Grudzień był wypełniony koncertami. Dużo rozmawiał z Joey’em, który dawał mu różne rady i ogólnie bardzo go wspierał. Rozmawiali również o Amy. Paddy powiedział Joey’owi o tym, że chciałby dowiedzieć się co u niej słychać, ale nie ma odwagi. Nie wie jak wygląda teraz jej życie i mógłby jej coś popsuć. Joey jednak uważał, że powinien się z nią spotkać, nawet tylko po to, aby dowiedzieć się jak sobie poradziła. Poza tym uważał, że Amy zasługuje na to, aby się dowiedzieć, że on jednak wyszedł i to od niego, a nie np. z internetu. Nie namawiał brata do tego, aby się znowu z nią spotykał czy wrócił do niej. Tylko do tego, aby się spotkać i pogadać.

• Paddy, ona może mieć kogoś, więc z tym się również licz, ale warto było by się spotkać – tłumaczył.
• Wiem. Mam wielką ochotę ją zobaczyć, ale boję się.
• Po co masz się bać? – zdziwił się Joey – Uważam, że tak po prostu powinniście się spotkać i tylko tyle.
• Wiem, wiem Joey. Pojadę do Irlandii, ale dopiero w marcu.
• Aha, no to ok i tak się dziwię, że tak długo zwlekałeś z tą decyzją.
• Musiałem sam ze sobą dojść do ładu po wyjściu z zakonu – uśmiechnął się Paddy – Teraz już jest ok i spotkam się z nią, bo jestem ciekawy, co u niej.
• A jak założyła rodzinę? Ma męża, dzieci? – zapytał Joey – Co wtedy?
• Co wtedy... Nic na to nie poradzę, bo sam ją prosiłem, aby była szczęśliwa i jeśli mąż i dzieci dają jej szczęście to i ja będę się cieszył tym jej szczęściem.
• Kiedyś byłbyś zazdrosny. Już Ci nie zależy, całkowicie Ci minęło?
• To nie tak Joey. Zawsze będzie ważna i będę o niej pamiętał, ale jeśli ma kogoś, to przecież nie stanę jej na drodze do szczęścia. Nic nie zakładam z góry, chcę się z nią zobaczyć.
• No to ok. Angelo mi mówił, że oni również mają ochotę się z Amy zobaczyć.
• Wiem, rozmawiałem z nimi o tym. Poprosiłem, że dopiero wtedy, jak ja z nią pogadam.
• Aaaa to dobrze. Pewnie. Ciekawe co u niej słychać.
• To się dowiemy gdzieś w okolicy marca.
• Spoko.

      Miał tyle zajęć, że dopiero w marcu weźmie sobie urlop. Zresztą uwielbiał Irlandię w marcu, dobrze mu się to kojarzyło i chciał jechać na kilka dni do Galway, a potem do Dublina. Sven wiedział, żeby wtedy nic nie planować na marzec.

     Święta minęły radośnie. Molly dostała dużo prezentów i wszystkie bardzo jej się podobały. Amy rozmawiała z Olivią o Colin’ie i jego zachowaniu, ale jednak najbardziej denerwowało ją to, że wtrąca się do wychowywania Molly, coraz bardziej. Amy decydowała o jej przyszłości, ona miała prawo tak ją wychowywać jak uważała za stosowne. Nie rozpieszczała przesadnie małej, starała się by miała zasady i zachowywała się dobrze w każdej sytuacji. Jej rodzina uważała, że Molly jest dobrze wychowana, a Colin’owi przeszkadzało to, że mała jest najważniejsza. Tylko jak miała nie być dla własnej mamy najważniejsza, była jej światem, jej radością, wszystkim. A Amy dla Molly również była najważniejsza, miała kochających dziadków, ciocie, wujków, kuzynów, ale jednak to mama była najważniejsza.

     Paddy rozmawiał już w styczniu z Angelo i powiedział mu, że robi sobie wolne w marcu. Chciał pojechać na kilka dni do Galway, a potem planował odwiedzić Amy w Dublinie. Podejrzewał, że pewnie tam mieszka. Zastanawiał się, co u niej słychać i czy może znowu pojawić się w jej życiu. Nie chciał jej znowu namieszać. Pomyślał, że minęło prawie osiem lat, no w sumie w czerwcu będzie osiem, jak się rozstali. Sześć spędził w zakonie, ale dzięki temu zmienił się i dorósł. Teraz był już innym człowiekiem. Miał co prawda dziewczynę, ale to była już kolejna i nadal nie znalazł w niej tego czego szukał. Tylko czego? Jechał do Galway i nadal zastanawiał się co powie Amy jak ją spotka. Czy ma tak po prostu pojechać i co powie jej „dzień dobry”, bez sensu myślał. Jego dziewczynie nie bardzo podobało się, że jedzie bez niej na urlop, ale on nie chciał jechać do Galway z inną dziewczyną. To miasto kojarzyło mu się tylko z Amy. Tak chciał i nie widział innej możliwości. Chciał dowiedzieć się, co u niej, więc stwierdził, że zrobi to, spotka się z nią.