Rozdział 36

Paddy był w łazience, a Amy dalej pakowała swoje rzeczy. Mieli jeszcze trochę do zrobienia, ale nie chciało mu się, myślał o tym, co się wydarzyło i o tym że odchodzi. Była smutna, bo mimo wszystko traciła go, nie wyobrażała sobie teraz życia bez niego, ale wiedziała, że tak musi być. Tak będzie lepiej, nie może go zatrzymywać. Zadzwonił dzwonek do drzwi i otworzyła, a tam stał John.

• Cześć Amy – przywitał się – Jest Paddy?
• Jestem – odpowiedział głos zza jej pleców – Wchodź.
• Chciałem pogadać – powiedział chyba niepotrzebnie John, wiadomo było, że jak się zjawił to właśnie po to.
• Domyślałam się. Chodź do salonu.
• Ooo – powiedział zdumiony John, gdy wszedł do salonu – To jest salon? Tu są tylko meble.
• No tak, posprzątaliśmy już tu, mieszkanie idzie do wynajmu – odpowiedział Paddy.
• To Amy tu nie zostaje? – zapytał zszokowany.
• Nie, ona wraca do Irlandii.
• Paddy, przepraszam. Przepraszam, że Ci nie wierzyłem. Proszę Cię przemyśl wszystko. Nie odchodź. Nie idź tam. Ja się z tym źle czuje. To moja wina. Mówiliście mi do czego jest zdolna, a ja wam nie ufałem. Rozwodzę się, już adwokat działa, by nic nie dostała, bo chce alimentów.
• John! – powiedział stanowczo Paddy – Nie mów mi o niej. Przez nią nie mogę się pozbierać, zdradziłem Amy, a chciałem się z nią ożenić. Teraz ją zostawiam, ale nie dlatego, że jej nie kocham, ale dlatego, że nie radze sobie z tym wszystkim. Zostałbym i co, dalej by mnie niańczyła, bo ja nie daje rady. Znienawidziłaby mnie, a tego nie chce. Muszę się pozbierać, muszę odnaleźć siebie, a teraz wspomnienia będą dobre, co pomoże i Amy i mnie. Tak musi być. Tak będzie lepiej. Jesteś kolejną osobą, która próbuje mnie przekonać, a ja już podjąłem decyzję. Nie wiem czy słuszną, ale najlepszą w tej sytuacji.
• Nie musi tak być. Chodzi o to, że nie musisz się zamykać w zakonie.
• John. Nie radzę sobie z niczym. Tak jest od pewnego czasu, byłem wściekły nie raz i Amy obrywała, bo się na niej wyżywałem. Nie chcę tego więcej. Jestem wypalony- sława, fanki, wywiady, koncerty, autografy i wszystko z tym związane teraz mnie przerażają. Na razie nie potrafię już w tym wszystkim być. Może to egoistyczne, ale nic na to nie poradzę. Wiem, że będzie trudno, ale macie siebie i kiedyś będziecie mogli mnie zobaczyć. Czy to w zakonie czy poza.
• A gdzie w tym wszystkim Amy? – zapytał John.
• No właśnie w tym problem, że ona na tym najgorzej wyszła, a jest dla mnie najważniejsza. Dlatego wraca do Dublina, żeby nie być sama.
• Będziecie się kontaktować?
• Na razie nie, bo jak to sobie wyobrażasz. Ja chcę dla niej najlepiej, a jeśli będziemy się kontaktować, to nic z tego nie wyjdzie. Bo ani ona ani ja, nie pozbieramy się. A chodzi właśnie o to, by wszystko co złe pozostawić za sobą, wybaczyć błędy i żyć dalej. Nie wiem co będzie, może wyjdę szybciej niż za sześć lat, a może nie. Nie mogę jej trzymać w takiej niepewności. To by dopiero było egoistyczne. I tak została tutaj ze mną. To już jest ciężkie.
• No tak rozumiem. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczycie, oboje.
• Może tak będzie John, a Ty również poskładaj swoje życie na nowo i bądź szczęśliwy.
• Mam taką nadzieję. Idę do Angelo i zobaczymy się jeszcze tam.
• Ok, na razie.
• Cześć Amy – krzyknął John w stronę sypialni.
• Cześć – odpowiedziała.

Paddy poszedł do Amy, pakowała rzeczy i zastanawiała się nad wszystkim co usłyszała. Nie dało się nie podsłuchiwać, bo echo niosło w tym prawie pustym domu.

• Amy – powiedział Paddy – Przepraszam, że musiałaś wysłuchać tej rozmowy.
• Nie ma problemu, bo przy okazji i ja coś zrozumiałam. Masz rację we wszystkim co powiedziałeś John’owi.
• Dzięki za wsparcie, naprawdę to ważne dla mnie, że jesteś teraz ze mną.

Podszedł do niej i przytulił się, a ona go objęła i głaskała po głowie. Pocałowała go w policzek, a on westchnął. Stali tak chwile, a potem dalej pakowali.

Około 18 poszli spacerkiem do Angelo i Kiry, a tam byli już wszyscy. To było pożegnanie i Amy wiedziała, że przede wszystkim ona ich widzi ostatni raz. Dziewczyny nie potrafiły ukryć łez, a ona się trzymała. Wiedziała, że będzie płakać, ale wtedy będzie już Olivia. Musi sobie dać radę, pomyślała, a Paddy również musi sobie poradzić. Rozmawiała ze wszystkimi i przy okazji żegnała. Niektórzy mówili do zobaczenia, ale nie ona, jednak do widzenia, uważała, że to będzie na miejscu. Byli tam do pierwszej w nocy, a potem poszli do domu. Tam się rozpłakała w łazience i chociaż starała się robić to cicho, to jednak Paddy usłyszał i przyszedł. Przytulił ją i pocałował. Tak bardzo chciała się z nim kochać, a on nie miał nic przeciwko, więc zrobili tak jak im podpowiadało serce i dusza. Nie mogli się sobą nasycić. Wiedziała, że mimo wszystko jeszcze to zrobią nim się rozstaną, to było czuć, to było widać. Żadne z nich nie potrafiło powiedzieć ‘nie’. Żadne argumenty nie przemawiały za tym, aby nie być teraz blisko, chcieli tego równie mocno. Gdy potem byli w łóżku, a Paddy zasnął. Amy leżała przytulona do niego i nie mogła zasnąć. Myślała o tym, co teraz się działo i wiedziała, że to będą jej wspomnienia o nim. Był czuły i myślał przede wszystkim o niej, a nie o sobie. To były naprawdę przyjemne doznania i długo będzie o nich pamiętać.

Kolejne dni mijały szybko, zbyt szybko, a Amy było coraz smutniej. W sobotę wieczorem Angelo przyszedł z jej braćmi. Mike nie chciał odzywać się do Paddy’ego i widać było, że ma wielki żal do niego, a Nathan widział, że Amy zależy na tym, aby Paddy’ego traktować jak zawsze, więc normalnie się do niego odzywał. Nie byli długo, bo musieli iść spać, długa droga była za nimi i przed nimi. To było 1200 km i jakieś 15 godzin jazdy, więc byli zmęczeni, mimo, że prowadzili na zmianę. Amy z Paddy’m rozmawiali przez pół nocy, a potem kochali się ostatni raz. To było dla niej zadziwiające, że mimo wszystko tak bardzo pragnęła go, a on ją. Kochała go i bała się go stracić, choć to było nieodwracalne. Już było za późno.

Około godziny 9, przyjechali z Angelo, który zabierał Paddy’ego na lotnisko. Amy żegnała się z Kirą i dziećmi, a panowie pakowali jej rzeczy do samochodu. Dość dużo tego było, ale udało im się dobrze zapakować. Paddy miał tylko walizkę i gitarę ze sobą. Sprawdzała jeszcze czy nic nie zostawili w domu, jak usłyszała, że Paddy poprosił, aby poczekali, bo chce się z Amy pożegnać bez świadków. Przyszedł do niej i wyciągnął ręce, a ona w nie od razu wpadła. Nie wiedziała co mu powiedzieć, a on ją ubiegł.

• Amy bądź szczęśliwa, tylko o to proszę. Chcę, abyś była szczęśliwa, by to co teraz się dzieje, było tylko wspomnieniem. Nie rozpaczaj, miej w pamięci tylko dobre chwile. Dasz radę, ja to wiem.
• Postaram się Paddy. Naprawdę się postaram.
• Wybacz mi to co się stało i to co się teraz dzieję. Dziękuje za to, że byłaś ze mną do końca.
• To ja Ci dziękuje za te wspomnienia. Nie tylko z tych ostatnich dni, ale również z tych wspólnych czterech latach. Uważaj na siebie i mam nadzieję, że znajdziesz swoją drogę. Dasz radę. Pamiętaj, że Cię kocham.
• Ja Ciebie też kocham Amy i dlatego to robię. Trzymaj się.

Już nic nie powiedziała, tylko uśmiechnęła się przez łzy i pocałowała go. Wyszli przed dom i pożegnała się jeszcze raz z Kirą i Angelo. Nathan pożegnał się ze wszystkimi, a Paddy’ego uściskał. Mike nie mógł tego zrobić, nie czuł się na siłach i bał się, że coś powie nietaktownego. Wsiadła do samochodu, a Nat koło niej, chciał być teraz z nią. Mike prowadził. Paddy patrzył za oddalającym się samochodem i aż poleciały mu łzy. Kira podeszła do niego i położyła mu dłoń na ramieniu i uścisnęła. Wsiedli do auta i zawieźli go na lotnisko.