Rozdział 33

Kira odebrała telefon Amy, bo dzwoniła Olivia. Powiedziała jej, że Amy jest chora, ale już jest lepiej. Rozmawiały o tej całej sytuacji i znała stanowisko rodziny Amy. Jej bracia byli w stanie przyjechać po nią natychmiast, ale teraz to było bezsensu. Umówiły się, że Kira ich będzie informować o stanie zdrowia i zdecydowała, że to ona się nią zaopiekuje. Angelo, którego poinformowała o tym, był podobnego zdania. Amy została, bo Paddy ją prosił, ale rozstali się, więc lepiej będzie jak to Kira się nią zajmie, a nie Paddy. Rozmawiał z bratem i tłumaczył mu te decyzje. Amy i tak cierpiała, więc po co dodatkowo ją w takiej sytuacji denerwować. Paddy miał się skupić na pakowaniu, a bracia mu pomagali. Joey wygospodarował we własnej piwnicy pomieszczenie na jego rzeczy i przez kilka dni pakowali, a potem wywozili to tam. Zniknęły rzeczy z salonu i zostały tylko meble. Jego osobiste drobiazgi również. Czuł jakby znikało jego dotychczasowe życie.

Amy już się lepiej czuła, ale nie widziała Paddy'ego od dnia rozmowy. Kira powiedziała jej, że to jej i Olivii decyzja. Nic nie powiedziała, ale łzy jej poleciały. No przecież chciała mu pomóc, została dla niego, ale dziewczyny miały rację. Była chora i w tym momencie nie powinien jej widzieć. Nie chciała, aby się litował nad nią. Powinien skupić się na tym, co chciał osiągnąć, a nie nad jej chorobą. Czuła się już lepiej i poszła do kuchni po wodę. Była piąta rano, więc wszyscy w domu spali. Aż oniemiała jak zobaczyła salon i kuchnię. Salon był obcy, zostały tylko meble. Żadnych obrazów, zdjęć, nic nie było. W kuchni co prawda były meble, ale było widać, że i tu zaszły zmiany. Poszła z powrotem do sypialni. Biedna Kira, pomyślała, pewnie jest zmęczona. Tyle dni opiekowała się nią. Gdy poszła się wykąpać, Kira zmieniała jej pościel. Porozmawiały chwilę i Amy wybłagała Kirę, aby poszła się położyć, bo ona i tak już czuła się dobrze. Kira poszła do domu spać, a Amy położyła się również i znów zasnęła. Otworzyła oczy i zobaczyła Paddy'ego opierającego się o futrynę. Patrzył na nią.

·         Hej. Jak się czujesz? - zapytał.

·         Może być – odpowiedziała cicho – Paddy, w salonie nic nie ma. Ile ja spałam?

·         Eee, kilka dni.

·         Miałam Ci pomóc... - powiedziała smutnym głosem.

·         Teraz najważniejsze jest Twoje zdrowie. Leż sobie spokojnie i zdrowiej.

·        Nic nie jest ważne! – czuła, że łzy napływają jej do oczu – Paddy, chcę zostać sama.

·         Dobrze, już wychodzę.

Nie chciał jej zdenerwować. Może Kira miała rację, gdy nie pozwoliła mu się zbliżać. On czuł się lepiej gdy ona tu była, ale wiedział, że było to egoistyczne. Ale potrzebował jej, potrzebował, aby tu była z nim. Nawet nie uczestniczyła w pakowaniu, ale tu była. Mimo tej decyzji, mimo wszystko, Amy nadal była dla niego ważna. Nadal ją kochał i na razie pewnie tak będzie, bo nie da się kogoś usunąć z serca, nawet przy rozstaniu. Martwił się o jej zdrowie, była jeszcze taka słaba. Nie chciała, aby ją widział jak jest smutna. Rozumiał to, chciała jemu wszystko ułatwić. Zawsze tak było, ale powinna pomyśleć o sobie, a nie o nim. Nie zasługiwał na nią. Mimo, że teraz miał cel, miał zajęcie, nadal myślał o swoim życiu i o tym, co poszło nie tak. Nie wiedział co będzie dalej. Nie był już niczego pewny. On zaczynał nowe życie, bez nich wszystkich. Bał się o siebie, o Amy, o swoje rodzeństwo. Chcieli go namówić do zmiany decyzji, ale on ją podjął i nie zamierzał zmienić. Było mu jej żal, bardzo to przeżywała. Widział to, nigdy wcześniej by go nie poprosiła o to, aby zostawił ją samą, a teraz jakby chciała nauczyć się już teraz, że jest sama i nie liczyła na niego. Przyjęła pomoc od Kiry i Angelo, ale od niego nie chciała. Zrobił śniadanie dla siebie i Amy, miał nadzieję, że Kira trochę pośpi, bo ostatnio nie spała. Około 10 poszedł sprawdzić czy Amy chce jeść, a ona stała przed szafą i wyciągała rzeczy. Położyła je na łóżku i już nawet niektóre były w walizce. Widział na jej twarzy smutek, przypomniał sobie jak przeprowadziła się do niego, wtedy była szczęśliwa. Teraz nie, ale dzielnie sobie radziła. Chyba nawet lepiej niż on. Zawsze była dzielna i wiedział, że teraz sobie również poradzi. 

Pakowała swoje ubrania, płakać jej się chciało, ale chciała mieć to za sobą. Jeszcze nie czuła się dobrze, ale jak zobaczyła spustoszenie w całym domu, chciała mieć to za sobą. Nie da rady wytrzymać tego dłużej. Miała ochotę spakować się i wyjść, ale chciała, aby wszystko odbyło się spokojnie. Obiecała mu, że zostanie z nim do końca, więc zrobi to i nieważne ile to ją będzie kosztować. Zadzwonił jej telefon, był to Nat.

·        Halo – powiedziała i aż swojego głosu nie poznała – Cześć.

·        Cześć siostra! – powiedział uradowany Nathnan – Myślałem, że Kira odbierze, a to Ty. Jak się czujesz?

·        Dobrze – powiedziała zdawkowo – Trochę jeszcze kręci mi się w głowie, ale ogólnie już jest lepiej.

·        Kira mówiła, że zmokłaś.

·        Tak, niestety tak, ale już się nie martw.

·        Aaa, hm, jak sobie radzisz?

·       Nie chcę o tym rozmawiać. Nie teraz, dobrze? – powiedziała cicho.

·        Dobrze. Kiedy mam przyjechać? – odpowiedział spokojnie – Aha, mam niespodziankę. Masz zrobione poddasze, tzn. tam jest takie mieszkanko. Od kiedy nie ma Mike’a, remontowałem całe piętro dla siebie i mam tam mieszkanie. Więc wyrzuciłem Ciebie na górę. Sorry.

·    Spoko – zaśmiała się – I co? Remontujesz dla mnie poddasze, ale fajnie. Wiesz, że zawsze go uwielbiałam.

·        Wiem i dlatego to robimy. Wszyscy, nawet wszyscy nasi kumple przychodzą pomagać, a Olivia z mamą wybierają kafelki i panele, kolory ścian.

·        Super. Dzięki. Wiedziałam, że mogę na Was liczyć. Dam znać co i kiedy, bo sama nie wiem. Dopiero dziś wstałam, ale zaraz się znowu położę, bo nie mam siły. Trochę popakowałam swoich rzeczy. Jak przyjdzie Angelo poproszę go, aby to zabrał do siebie.

·        On i Kira zaprosili nas do siebie jak przyjedziemy.

·        Dobrze, dzięki za wszystko.

·        Dla Ciebie wszystko mała. Trzymaj się i dzwoń, nawet w nocy.

·        Dzięki. To na razie.

Uśmiechnęła się do siebie i pomyślała, że jednak dobrze mieć dwóch starszych braci. Na pewno się martwią, ale czekają na nią, chcą ją zabrać, żeby nie jechała sama. Szykują jej mieszkanko w domu rodziców. To było miłe. Chciała się teraz pozbierać, chciała być teraz silna. Na łzy i rozpacz przyjdzie czas, gdy już będzie Olivia z nią. Będzie tam, w domu, w Irlandii. Myślała o nim, jak będzie wyglądać jego życie teraz. Miała nadzieję, że kiedyś się pozbiera i ułoży sobie życie. Położyła się, bo jednak pakowanie było męczące, a ona jeszcze taka słaba była.