Rozdział 31

Gdy zjedli śniadanie, Paddy poprosił ją do salonu.

• Amy chciałem porozmawiać…- powiedział cicho.
• Wiem, mów.
• To trudna rozmowa – powiedział patrząc jej w oczy – Może zacznę od tego gdzie byłem, bo na pewno chcesz wiedzieć.
• Oczywiście, że chce.
• Byłem we Francji, pod Paryżem. Eeee w zakonie. Dużo rozmyślałem nad wszystkim.
• Ale lepiej się czujesz? – zapytała – Odstresowałeś się, przemyślałeś wszystko?
• Nie Amy – powiedział cicho – Nadal nie poradziłem sobie z tą sytuacją. Nie potrafię i nie rozumiem tego, co się stało. Chcę tam wrócić.
• Gdzie? - zapytała zaskoczona.
• No do Francji. Będę studiować.
• Paddy! Powoli, ale co i jak?? Dlaczego? W zakonie?
• Chcę studiować filozofie i teologię – popatrzył na jej zaskoczoną minę – Amy… tak będzie lepiej.
• Lepiej? – zapytała zaskoczona – Dla kogo będzie lepiej?
• Dla Ciebie, dla mnie, dla wszystkich – odparł cicho.
• Chcesz odejść od swojego życia? – zapytała – Już nie mówię, że ode mnie, bo … to jest wytłumaczalne, ale dlaczego chcesz przekreślić swoje życie?
• Nie, to nie tak.
• A jak Paddy? Jak? – poleciały jej łzy, nic nie rozumiała.
• Nie zasługuje na Ciebie. Zdradziłem Cię. Teraz sam sobie nie potrafię poradzić. Nic nie rozumiem.
• Paddy! To nie była zdrada. To ona zrobiła coś złego, nie Ty. Rozmawialiśmy parę godzin wcześniej, wiem co mówiłaś i jak. Od samego początku ufałam Ci i wiedziałam, że nie ma w tym Twojej winy.
• Mimo wszystko czuje się z tym źle i nie potrafię sobie poradzić. Tu chodzi o mnie, o Ciebie i o John’a. Amy…. To jest trudne, wiem, ale tak będzie lepiej.
• Nie karz się za to, że ona jest… taka. To ona to zrobiła, a nie Ty. Nie było w tym Twojej winy.
• Nie potrafię Amy. Nie zasługuje na to, co mam. Już dawno miałem problem ze swoją sławą, fankami i tym cholernym show biznesem. Zdjęcia, autografy męczy mnie to.
• Wiem, rozmawialiśmy o tym, ale dlaczego chcesz iść do zakonu? To nie jest wyjście.
• Jest, tam będę mieć spokój. Będę mieć czas na rozmyślanie o wszystkim, o życiu – popatrzył na jej smutną buzię – Amy, ale nie myśl sobie, że przestałem Cię kochać, bo to niemożliwe. Ja po prostu wiem, że nie zasługuję na Ciebie.
• Pozwól, że ja będę decydować, kto na mnie zasługuje, a kto nie.
• Amy jest mi ciężko i bardzo trudno to robić, ale muszę. Muszę zwrócić Ci wolność.
• Ale kto powiedział, że masz to zrobić Paddy. Nie chcę! – nie potrafiła powstrzymać łez, które lały się strumieniami z jej oczu.

Nie dała rady z nim więcej rozmawiać i poszła do łazienki opanować się. Czuła co się stanie i nie myliła się. Znała go dobrze. To koniec, właśnie przekreślał ich wspólne życie, ich wspólne lata i miłość. Nie mogła powstrzymać łez, ale nie chciała, aby je widział. Było mu ciężko i mimo, że uważał, że robi dobrze, ona tak tego nie odczuwała. Pukał do drzwi i wołał po imieniu. Słyszała w jego głosie żal.

Kochał ją, tak kochał i dlatego musiał odejść. Musiał pozwolić jej żyć, z nim już nie będzie szczęśliwa, czuł to i wiedział o tym. Dał jej czas, słyszał jej urywany oddech i wiedział, że płacze. W końcu wyszła.

• Amy… - powiedział cicho i przytulił do siebie – Amy… przepraszam. Wiem, że sprawiam Ci ból, ale kiedyś zrozumiesz, że tak musiało być.
• Będzie dobrze, bez Ciebie? – zapytała trzęsącym się głosem – Nie będzie.
• Amy to jest konieczne – próbował jej tłumaczyć – Tak powinno być. Dasz radę, jesteś silną kobietą.
• Nie… nie jestem. Zawsze walczyłam dla nas, a teraz przekreślasz wszystko, co nas łączyło.
• Nie, to nie tak – odpowiedział smutno – Proszę Cię nie płacz.
• Przepraszam, wiem, że nie powinnam, ale nie potrafię się opanować.
• Ułożysz sobie życie. Dasz radę, musi być dobrze. Proszę Cię zrozum mnie.
• Zawsze się staram zrozumieć Twoje zdanie. A Ty zrozumiałeś moje…
• Tak. Przemyślałem wszystko, tak będzie lepiej dla Ciebie. Ja sobie nie potrafię poradzić z sobą. To nie chodzi tylko o tę sprawę, ona tylko zaważyła na tym wszystkim.
• Paddy… ja nie jestem zła na Ciebie o to co się stało.
• Wiem, ale jak ja mogę Ci teraz pomóc przez to przejść. To trudne. Ja już z tym żyje od tygodnia, a Ty dowiedziałaś się właśnie teraz. Wiem, że jest Ci przykro, ale tak będzie lepiej… Ta sprawa… przepraszam.
• Paddy, ale to nie była Twoja wina. Ona to zaplanowała, chciała, aby nam się nie udało – westchnęła – I dopięła swego.
• Nie mów tak. Ułożysz sobie życie.
• Myślisz, że to będzie takie proste? – popatrzyła mu w oczy – Co?! Mam zastąpić Ciebie innym? – widziała w jego oczach tę sama zazdrość jak zawsze.
• Nie mogę Ci zabronić, bo sam zwracam Ci wolność. Mi też nie jest łatwo.
• To po co to robisz? – zapytała.
• Bo nie potrafię teraz inaczej. Proszę Cię wybacz mi.
• Wtedy nie byłam zła na Ciebie. Teraz jestem, bo… bo zabierasz mi wszystko.
• Nie, to nie tak. Te lata z Tobą były piękne i doceniam wszystko co kiedykolwiek dla mnie zrobiłaś. Zostanie to w moim sercu, ale teraz nie mogę być z Tobą. Teraz muszę posklejać się, bo czuję się niekompletny. Proszę Cię nie bądź zła na mnie.
• Daj mi czas, na razie nie potrafię inaczej o tym myśleć. Na razie jest to dla mnie trudne. Pozwól mi się wypłakać i zrozumieć.
• Rozumiem to, ale Amy masz przecież swoją rodzinę, przyjaciół i moją również.
• Nie Paddy, zabrałeś mi nie tylko siebie, ale również Kirę… Angelo, dzieciaki i wszystkich innych.
• Przecież możesz się z nimi widywać.
• Nie, nie mogę, bo wtedy nigdy nie odejdę jak byś tego sobie życzył, zawsze będę rozdarta i nie będę potrafiła żyć bez Ciebie. Muszę odejść w całości.
• Ale jeszcze nie teraz, prawda? – popatrzył na nią – Wiem, że to egoistyczne, ale zostań ze mną. Sam sobie nie poradzę. Oni nie wiedzą, a Ty byłaś pierwsza.
• Zostanę. Przepraszam pójdę na spacer.
• Dobrze, skoro musisz.

Poszła przed siebie. Nie mogła poradzić sobie z tym wszystkim co usłyszała. To było za trudne. Kochała go i teraz mimo wszystko chciała go wspierać do końca, aż nie wyjedzie. Był taki zagubiony, tak bardzo potrzebował wsparcia, tylko, że nie od niej. Już jej nie chciał, nie potrzebował jej, nie chciał jej! Przechodziła, koło domu Kiry i Gabriel ją wypatrzył i zawołał ‘ciocia’. Musiała się zatrzymać. Przyszedł Angelo, a ona patrzyła na niego i nawet łzy obeschły.

• Angelo, on wrócił. Idź do niego.
• Amy… kiedy? – popatrzył na nią - Co się stało?

Nie odpowiedziała, tylko pokiwała głową na ‘nie’ i ruszyła przed siebie. Nie chciała i nie była w stanie rozmawiać z Angelo. Tak jak powiedziała Paddy’emu straciła i jego i jego rodzinę. Jeśli by nadal spotykała się z nimi, byłoby jej o wiele trudniej, a ona tak nie chciała. Skoro rozstali się, zniknie i postara sobie ułożyć życie na nowo, bez niego.