Rozdział 27

Pojechali do domu, a Amy całą drogę milczała. Paddy wiedział, że jest zła i musiała coś chamskiego od Joanne usłyszeć. Naprawdę jej nienawidził, zastanawiał się co takiego John w niej widział. Przecież zachowywała się jak dziwka, wiedział, że zdradzała Johna. Przecież nawet próbował mu o tym powiedzieć, ale brat nie słuchał, ale teraz miał to gdzieś. Trzymał się od nich z daleka i nie wtrącał się. Nie jego sprawa. W domu Amy opowiedziała mu o tym, co Joanne powiedziała. Paddy aż się żachnął na te słowa i stwierdził, że nigdy z własnej woli by z nią nie poszedł. Amy o tym wiedziała, jak i o wszystkim, bo przecież jej powiedział, co się wydarzyło kilka lat temu. Wiedziała do czego Joanne jest zdolna i nie ufała jej. Dni mijały szybko, Amy odbywała praktyki, a Paddy miał pracę w studio. Cieszyła się, że jednak pamiętał o tym jak było na ich wakacjach, często do tego wracał i nadal zachowywał się jak wtedy. Były też koncerty, a Amy jeździła z Paddy’m na nie i siedziała za sceną i słuchała. Uwielbiała to, a Kira była zadowolona, bo miała pomoc przy maluchach. Miała złe przeczucia, sama nie wiedziała dlaczego, ale je miała. Nie podobało jej się również, że teraz John z nią bywają na koncertach oraz w studio. Zastanawiała się dlaczego John jest taki ślepy, dlaczego nie widzi pewnych rzeczy, które wszyscy widzą. Rozmawiała o tym z dziewczynami i one sądziły podobnie. Teraz każdy z braci trzymał się od niej z daleka, bo wierzyli Paddy’emu i w to co się stało kilka lat temu, że go wrobiła. Żaden nie miał ochoty przebywać w jej towarzystwie. Jak zauważyła Maite, że Joanne stara się dowiedzieć jak najwięcej, że słucha to co inni mówią o sobie, tak jakby zbierała haki na wszystkich. Wszyscy więc mówili o pogodzie jak się zbliżała. Kilka razy próbowała rozmawiać z Paddy’m, ale on brał nogi za pas, jak tylko była w pobliżu. Niestety udało jej się dorwać Amy, więc usłyszała, że nie rozumie dlaczego Paddy ją chciał, że ubiera się beznadziejnie i że jej nie lubi. No i nawzajem, nie omieszkała jej powiedzieć Amy. Wkurzało ją to, że Joanne ją prześladuje. Rozmawiali o tym z Paddy’m i on też nie rozumiał zachowania Joanne. Ignorowali ją. Któregoś z kolei weekendu był koncert, Amy bawiła się cudownie zza kulisami z Kirą, Meike i dziećmi. A Paddy miał tyle energii po koncertach, że śmiał się, że teraz to Amy nie ma możliwości nie jechać z nim na te koncerty. Uśmiechał się patrząc na nią, była taka szczęśliwa, ale najbardziej podobały mu się ich własne wieczory we dwoje. Nadal wkurzało go to, że był taki sławny i fanki wszędzie za nim chodzą. Nie mógł nic na to poradzić. Któregoś dnia w studio rozmawiał z Angelo o Amy, marcu i tak ogólnie.

• Paddy, cieszę się, że jesteś szczęśliwy i masz plany – powiedział z uśmiechem Angelo.
• Mam plany, na razie dostała ode mnie taki zwykły pierścionek, ale planuje w najbliższym czasie taki prawdziwy – odpowiedział również z uśmiechem.
• Super, my z Kirą również planujemy ślub – zaśmiał się – A Ty się Amy oświadczyłeś?
• Eeee, w sumie tak, nie było to jakoś tak wiesz z kolacją, kwiatami. Było tak zwyczajnie, ale zapytałem czy zostanie moja żoną i się zgodziła. To chyba były oświadczyny?
• No były, moim zdaniem jak najbardziej były to oświadczyny – zaśmiał się – Bardzo się cieszę Paddy, naprawdę się cieszę. Zmieniłeś się, bardzo, ale to dobrze.
• Kiedyś powiedziałeś, że będą ze mnie ludzie, prawda?
• Tak i teraz to poświadczam. Teraz jestem z Ciebie dumny, bo wielką pracę wykonałeś.
• Dzięki, to miłe co mówisz, ale największą pracę wykonała Amy – aż mu się oczy zapaliły na myśl o niej – To ona miała najgorzej, ale dała radę. Przeszła tyle, że teraz to chciałbym, aby było dobrze, żeby nie cierpiała więcej przeze mnie. Zasługuje na wszystko co najlepsze, a ja ją kocham.
• A ona Ciebie – powiedział poważnie Angelo – To jest ważne, wiem co mówię, bo Kira jest moją opoką. Mówiła mi co ta... wiesz kto, powiedziała do Amy i Kiry.
• Wiem o tym. Angelo, mam tylko nadzieję, że John wreszcie zrozumiał. A ona tylko tak klepie trzy po trzy, żeby coś powiedzieć, wkurzyć, a nie że będzie coś kombinować. Wiesz co mam na myśli, prawda?
• Wiem bracie, wiem.

Rozmawiali długo jeszcze, a Paddy opowiadał o marcu i o tym jak fajnie było budzić się przy Amy, albo być budzonym przez nią. Cieszył się, że może porozmawiać z bratem, wiedział, że jemu można wszystko powiedzieć, nawet najbardziej pikantne szczegóły, bo Angelo nikomu nie powie. Nie wiedzieli, że mają słuchaczkę, że są podsłuchiwani. A ona, ona się tylko uśmiechała i planowała coś, nie wiedziała kiedy i jak, ale dzięki temu, że teraz się przyczaiła, zbierała informacje. Nikt się nie spodziewał co planuje. To była jej zemsta, na Johnnym, na Paddy’m i na całej tej rodzince. Potem planowała odejść, miała dość, a John będzie musiał zapłacić jej za to, że tyle wytrzymała z nim. Uśmiechała się do siebie, oj drogo zapłacą, a alimenty zażąda dużych. Miała w nosie, jak się to skończy i czy ruda wybaczy czy nie wybaczy. Teraz to była jej gra i miała ochotę wygrać. Wszystko albo nic i jeszcze się zabawi. Odrzucił ją wielokrotnie, a ona tego nie lubiła i od dawna chciała się zemścić. John też ją wkurzał, co on sobie ogólnie myślał przez te lata? Zbierała się w niej taka złość, że bała się, że nie doczeka spełnienia swojego planu i wybuchnie wcześniej, a tego nie chciała. Planowała ile mogła, podsłuchiwała wszystkich, ale oni milkli na jej widok, więc teraz tym bardziej nie miała wyboru, musiała podsłuchiwać i być niewidoczną. Wiele się o nich dowiedziała i o to jej chodziło. Wiedziała, że to będzie skandal na całą rodzinę, ale jakoś jej to nie obchodziło. Zemsta to zemsta. Miała nadzieję, że złapie taki moment, będzie miała okazję to zrobić, a wtedy... dla niektórych będzie za późno.

Dni mijały, a Joanne nie zrobiła żadnego ruchu, wiedziała, że musi uważać, przyczaić się by potem rozkoszować się zemstą. Dlatego też nikt nie zwracał na nią uwagi i wszyscy się rozluźnili, jakby przyzwyczaili się do tego, że ona tam jest. Nikt nie zwracał uwagi na to co robi i o to jej chodziło. To było jej zamierzone działanie, by zmylić ich wszystkich, by poczuli się spokojni.