Rozdział 32

Szła przed siebie, minęła godzina, dwie, trzy, a ona nadal nie potrafiła sobie tego wytłumaczyć. W końcu zmęczona siadła na ławce w parku i zadzwoniła do Olivii.

• Amy – usłyszała głos przyjaciółki w słuchawce – Fajnie, że dzwonisz… – nie dokończyła zdania, bo usłyszała płacz – Amy?! Co się stało?
• On wrócił Livia, ale… ale tylko się pożegnać.
• Co? Jak to pożegnać?
• Był w zakonie, chce tam wrócić, wyciszyć się i studiować. Właśnie przekreślił cztery lata naszego życia.
• Nie wiem, co Ci powiedzieć. Przyjechać po Ciebie?
• Teraz nie, obiecałam, że zostanę, ale potem chcę wrócić do Dublina. Nie zostanę tu.
• To zrozumiałe. Teraz nawet nie mam Cię jak pocieszyć. Dasz mi znać, a ja tutaj wszystko zorganizuje. Wyślę chłopaków autem, bo samolotem wszystkiego nie zabierzesz.
• Dobrze, jak chcesz. Chcę… już nic nie wiem.
• A gdzie jesteś? – zapytała Olivia, bo słyszała hałas dookoła.
• Nie wiem, w jakimś parku. Byłam na spacerze. Nawet nie wiem, która godzina. Musiałam być sama.
• Amy… skarbie nie bądź teraz sama, idź do Kiry.
• Nie. Olivia to będzie trudne, ale nie mogę i nie chcę liczyć na jego rodzinę, bo nigdy nie zapomnę. Mam Was i niedługo z wami będę.
• No tak, tak. A my na Ciebie czekamy. Chłopaki pojadą po Ciebie.
• Dobrze. Ooo pada, muszę kończyć.
• Dobrze, zmykaj, bo zmokniesz.

Szła, szukając jakiegoś autobusu czy taksówki. Nawet nie zwracała uwagi na to, że pada. Była przemoknięta, ale nic ją nie obchodziło. Podjechał samochód, koło niej, był to Sven z dziewczyną. Jechali gdzieś i zobaczyli ją, więc zawieźli ją do domu. Sven patrzył na nią w lusterku. Gdy dojechali na miejsce z domu wyszła Kira. Widać było, że jest bardzo zmartwiona i zdenerwowana. Gdy zobaczyła, że Sven przywiózł Amy, odetchnęła z ulgą. Podziękowała i zabrała ją do domu. Amy poszła pod prysznic, a potem dostała gorącą herbatę. Owinęła się kocem, bo było jej zimno. Kira patrzyła na nią, a potem odezwała się cicho.

• Powiedział nam o swoich planach. Amy… a dlaczego nie chcesz się nadal z nami przyjaźnić?
• To nie tak Kira, że nie chcę. Ja nie mogę, zrozum mnie. Ja właśnie straciłam coś, co myślałam, że będzie trwałe. Kocham go, a jakbym została tutaj, nigdy bym nie doszła do siebie. Byście mi przypominali o nim, albo przekazywali pozdrowienia. Nie dałabym rady. Teraz potrzebuje zrozumieć dlaczego. Tam mam Olivię, braci, rodziców. Może będzie mi łatwiej, tu z Wami nie byłoby to proste.
• Wiem, ale jest mi cholernie źle z tym. Rozumiem Twoje zdanie, ale mi też będzie ciężko. Mam nadzieję, że czasem będę mogła Ci chociaż maila wysłać?
• Tak, myślę, że tak. Teraz nawet nie wiem, co dalej, bo nie byłam go więcej w stanie wysłuchać.
• Teraz pojechali z Angelo do Jima, Joeya i dziewczyn. Domyślam się jak to przyjmą. Będzie ciężko. Nie wiem kiedy chce iść, tzn. jechać. Trzeba popakować wszystko i zawieść do Joey’a. Oczywiście pomożemy mu.
• Ja też, obiecałam, że zostanę do końca. Prosił mnie o to.
• Co? Cholerny egoista.
• Jemu również nie jest łatwo, ale poprosił mnie o to, a ja się zgodziłam. Jest to trudne, ale chcę to zrobić. To takie pożegnanie.
• Nawet sobie nie wyobrażasz jak mi przykro. Nie wiem jak mogę Cię pocieszyć, ani nic.
• Nic nie musisz mówić, bo sama nie wiem, co chciałabym usłyszeć.

Usłyszały otwierające się drzwi, więc umilkły. Paddy wyglądał gorzej niż rano, więc wiedziała, że dostał po uszach od rodzeństwa. Nie chciała się w to wszystko angażować bardziej emocjonalnie, bo musiała pamiętać o sobie. Również cierpiała i chociaż z jednej strony rozumiała, dlaczego chciał, aby została, to z drugiej było jej źle. Teraz powinna odejść, a ona zostaje dla niego, by mu pomóc. Jednak w głębi duszy wiedziała, że nie mogłaby właśnie w tej chwili odejść. Może to było masochistyczne zachowanie, to jednak chciała jak najdłużej z nim być, patrzeć na niego i mieć jego obraz w swojej głowie. Zapamiętać go na zawsze. Siadł w fotelu, a Angelo koło Kiry. Nikt nic nie mówił, widziała, że Angelo jest smutny i pewnie bardzo to przeżywał. Wiedziała, co on czuje, bo sama tak się czuła. Paddy zapytał całą trójkę czy jutro zaczną pakowanie. Nie mieli wyboru, więc się umówili. Mieszkanie miał wynająć Joey chociaż niechętnie chciał się tym zająć. Angelo obiecał, że załatwi kartony, a rzeczy Amy miał zabrać na razie do siebie.

Rano otworzyła oczy i miała zaschnięte gardło, które bardzo ją bolało. Głowę miała taką ciężką. Nic nie mogła powiedzieć. Paddy spał w innym pokoju, a ona nie miała siły go zawołać. Chciała się napić, ale kubek wypadł jej z rąk i właśnie to zaalarmowało Paddy’ego, który przeglądał swoje zapiski, nuty czy płyty. Szybko był w sypiali i jak spojrzał na jej twarz, wiedział, że jest chora i ma wysoką gorączkę. Poszedł po tabletki i wodę. Delikatnie ją posadził i pomógł jej je wziąć. W głowie kołatała mu myśl, że szybko musi obniżyć jej gorączkę. Wystraszył się, bo nie mógł sobie z nią poradzić. Była bardzo gorąca, spocona i majaczyła coś. Przyniósł lód z zamrażalki i owinął go w ściereczkę, a potem umieścił na jej czole. Nie chciał panikować, ale zadzwonił po pogotowie. Pan doktor stwierdził, że dobrze zrobił, bo gorączka była bardzo wysoka. Przepisał lekarstwa. Gdy pojechał, zadzwonił do Angelo, bo nie miał jak wyjść. Brat przyszedł szybko, a wraz z nim Kira, która stwierdziła, że zajmie się Amy. Paddy czuł, że jest na niego zła, za tę decyzję, ale on nie mógł inaczej. Zostawił Amy w rękach Kiry i poszedł pakować rzeczy. Zaczął od osobistych czyli płyty, jakieś zapiski, zdjęcia. Pakował kilka godzin, czuł się zmęczony, ale to mu zrobiło dobrze. Wysiłek fizyczny to było to. Poszedł sprawdzić co z Amy, bo naprawdę się o nią martwił. Wiedział, że to dlatego, że wczoraj zmokła. Kira nie wpuściła go do niej, powiedziała, że tak będzie lepiej. Siedział sam w kuchni. Angelo był z dziećmi, Kira z Amy. Jednak nie czuł się samotny. Bał się myśleć o przeszłości, teraz chciał się skupić na przyszłości. Chciał oddać swoje życie Bogu, wierzył, że teraz będzie już lepiej. A Amy... na pewno sobie poradzi, zapomni o nim, musi, chciał, aby znalazła szczęście. Takie, którego on nie mógł jej dać. Wiedział, że teraz jest smutna, rozżalona, nieszczęśliwa, ale wiedział, że to minie i nauczy się żyć bez niego. Tego dla niej chciał, chociaż i w nim buntowała się jakaś część. Ale za długo był egoistą, za długo od niej brał nie dając nic w zamian. Teraz chciał to zmienić. Próbował namówić Kirę, aby poszła spać, ale ona nie chciała. Wolała sama się nią zajmować. Rozumiał jej stanowisko. Jego rola w życiu Amy się skończyła i w sumie on o tym zdecydował. Mimo, że ją kochał.