Rozdział 9

Rano obudził ją dotyk rąk na brzuchu i piersiach, a także pocałunki w ramię. W pierwszym momencie nie wiedziała, o co chodzi, to chyba był sen, ale otworzyła oczy i pierwsze co zobaczyła, to był Paddy, jego oczy wpatrywały się w jej twarz, a ręce nadal błądziły po jej ciele. Obrócił ją na plecy, ponieważ spała na boku i pocałował w usta. Po chwili leżał już na niej i kontynuował pocałunki, schodząc coraz niżej, szyja, ramiona, piersi. Przez chwilę miała ochotę na taką pobudkę, ale doszło do niej, co by wtedy się stało, uległa by mu i byłby to prawdopodobnie koniec ich znajomości. Ale tak bardzo nie chciała kończyć tego cudownego przebudzenia, ciężar jego ciała zupełnie jej nie przeszkadzał. Po chwili pocałował ją w usta i całował coraz namiętniej, a jego dłoń zjechała nisko, dotykając ją w sposób jednoznaczny i mimo, że miała ochotę na bycie z nim, wiedziała, że to musi być w tym momencie koniec, bo nie skończy się tylko na pieszczotach. Przestała go całować i odepchnęła od siebie, ale on już nie miał ochoty przestać, wiedziała, że teraz albo wcale, bo za chwilę będzie za późno. Zdobyła się tylko na dwa słowa ‘Paddy nie’, ale tym razem doszło do niego co powiedziała i bardzo niechętnie się odsunął. Położył się obok niej, ciężko oddychając, oczy miał nadal zamglone. Chciała wstać, ale ją przytulił, tym razem tylko po to, po czym pocałował lekko i pozwolił wstać. Poszła do łazienki, a on leżał i uspokajał się. Poszła do kuchni, gdzie za jakieś 20 minut przyszedł. Kroiła właśnie produkty na śniadanie, więc podszedł i przytulił się do jej pleców, pocałował w kark i czym ją zdziwił, powiedział ‘przepraszam’. Nic nie powiedziała, szykując się do rozmowy przy śniadaniu. Za dużo sobie pozwolił i doskonale o tym wiedział. Co innego pocałunki, a co innego dotykanie ją w tak intymny sposób, to za dużo.

Nie czuła się komfortowo, po tym co się stało. Nie dała mu prawa, aby tak się zachowywał. Wiedziała, że teraz musi z nim porozmawiać, aby on o tym wiedział. Miała dość, uczciwie się przyznała, że mu nie ufa, a on wykorzystał to, że zasnął na kanapie. Fakt, to by mu jakoś wybaczyła, że przyszedł do jej łóżka, ale to co zrobił rano, pokazało jej, że jemu nie zależy na niej, tylko na seksie, a na to nie chciała pozwolić. Nie chciała być kolejną panienką, którą przeleci i tyle go widzieli. Wolała odejść póki może, choć i tak już było dużo za późno.

Patrzył na nią i wiedział, że będzie chciała to zakończyć, czuł to, widział po jej zachowaniu. Szczerze powiedziała, że mu nie ufa, a on i tak wykorzystał sytuacje. Pomyślał, że naprawdę nic z tego nie rozumie, nic. Do tej pory to dziewczyny chodziły za nim, one się starały, on nie musiał, a jednak Amy była górą. Odpychała go, nie chciała kochać się z nim, a jednak został i było mu żal, że ona cierpi. Wiedział, czuł to, że pocałunki i dotyk na dzień dobry mu wybaczy, ale to, że dotykał ją, że był gotowy ją zmusić do seksu, budziła w niej, żal do niego. Wiedział to i zastanawiał się, co jej ma powiedzieć. Już nic nie wiedział, chciał z nią zostać, a jednocześnie uciec. Bał się stabilności, bał się związku, ale coś mocno ciągnęło go do Amy.

Patrzyła na niego z pretensją w oczach i po raz pierwszy widziała w nim, kogoś, kto potrafi żałować, źle podjętych działań, on właśnie tak wyglądał, jakby sobie zdał sprawę, co zrobił źle, ale musiała to zakończyć, mimo wszystko. Skończyła przygotowywać śniadanie i postawiła wszystko na stole i gestem zaprosiła go do śniadania. Patrzył na nią i aż się bał, co powie.

• Paddy – powiedziała cicho – Bardzo Cię proszę, nie przychodź do mnie więcej – powiedziała i miała łzy w oczach – Ja już na więcej nie mam siły. Ta Twoja zmienność, ta niekonsekwencja, nie mam już siły, Paddy.
• Przepraszam – powiedział szeptem, prawie nie było go słychać – Amy to nie tak, ja sam nie rozumiem, co się dzieje.
• Nie interesuje mnie to! - powiedziała już głośniej – Bawisz się mną, a ja mam swoje uczucia! Ciebie to nie interesuje, a ja mam dość!
• Nie bawię się Tobą, to nieprawda. Owszem jestem egoistą, ale tym razem jest mi przykro, nie pomyślałem o Twoich uczuciach – powiedział zszokowany, że wyciągnął takie wnioski.
• Już nie myśl więcej o moich uczuciach. Po prostu wyjdź i zapomnij – dodała, a jedna, jedyna łza popłynęła jej, że złością ją wytarła. Była zła, że pokazuje mu to, że cierpi.
• Amy … - zaczął.
• Nie! - powiedziała – Proszę Cię, zjedz śniadanie i idź.
• Pójdę, ale wrócę – powiedział pewnie – Ja tu jeszcze wrócę. Chcę tylko abyś wiedziała, że mi się podobasz i pragnę Cię, ale masz rację, moje potrzeby nie powinny zaważać na naszej znajomości. Przepraszam, nie powinienem tego robić. Nie powinien się tak zachować, ale czasu nie cofnę. Zrobiłem to i mam nadzieję, że chociaż Ci było przyjemnie, choć przez chwilę, bo mi było. Dam Ci czas, eee i chyba sobie, bo powinienem to wszystko poukładać.
• Nie mówmy o tym, stało się i tyle – powiedziała cicho.

Chciał coś dodać, ale zadzwonił jego telefon. Odebrał, to był Angelo, który go informował, że Joey załatwił jakieś koncerty i wywiad. Nie miał do tego głowy, ale obiecał, że za jakieś dwie -trzy godziny przyjedzie.

• Mój brat dzwonił – powiedział – Amy, nie bądź zła ani smutna. Nie przez takiego gnojka jak ja – dodał.
• Słyszałam, że się spieszysz. Idź już – powiedziała.

Poszedł po swoje rzeczy, ubierając się pomyślał, że chyba ten jego pomysł ze staniem na deszczu i moknięciu, nie był do końca przemyślany. Dobra, były fajne chwile, ale on to wszystko zepsuł. Wszystko, a teraz musi wszystko przemyśleć i coś w końcu zadziałać i zachować się jak facet, a nie dupek. Poszedł do kuchni, a Amy wyglądała na bardzo smutną i nadal siedziała w samym miejscu, co wcześniej.

• Amy … - szepnął – Mogę Cię przytulić, tylko to, ale chyba potrzebne – wyciągnął rękę do niej i mu podała mu swoją.

Pomógł jej wstać i przyciągnął do siebie, mocno ją objął. Nic więcej nie zrobił, bał się, że nawet pocałunek może teraz wszystko zniszczyć. Więc tylko ją przytulał, ale podobało mu się, bo ona go objęła i nic więcej się nie wydarzyło. Po paru minutach odsunęła się i powiedziała 'do widzenia Paddy'.