Rozdział 47

Amy będąc w pracy myślała o tej sytuacji, w której się teraz znaleźli. Był na nią zły, widziała to, ale ogólnie zachowywał się w porządku. Przychodził i spędzał z małą czas, a nawet chodził z nią do parku. Bardzo dużo się bawili, nawet lalkami, co Paddy’ego bardzo bawiło. On i lalki, ale dla małej chciał zrobić o wiele więcej niż sobie wyobrażał. Ciągle brakowało im czasu by porozmawiać, więc stwierdziła, że go poprosi, aby z nią porozmawiał. Molly bardzo się podobało, że ma tatę, ale na razie ani razu nie nazwała go tak. Amy widziała, że on to rozumie. Zaprosiła go do Dublina na urodziny Mike’a i zgodził się. Paddy na razie się skupił na tym, aby dać małej to, czego ona potrzebowała, widział, że mała coraz chętniej mu o czymś opowiada, że dzieli się z nim jakimiś jej tajemnicami. Czuł, że tu potrzeba czasu, bo znali się tak krótko. Któregoś dnia zagrał jej na keyboardzie i ona to powtórzyła. Nie było to trudne, ale jednak sobie poradziła. Zapytał Amy czy ona uczyła się grać. Zauważył, że spąsowiała, ale po chwili dodała, że mała miała lekcje.

·        Miała? – zapytał.

·        Już nie ma od trzech tygodni – widział, że jakoś jej było głupio – Pokłóciłam się z jej nauczycielem od pianina.

·        Aha, a można wiedzieć, dlaczego? – zapytał zaciekawiony.

·        Niby możesz pytać. Hm… Obraził mnie.

·        Jak to Cię obraził? – zapytał zaintrygowany – Przecież to tylko nauczyciel – popatrzył na Amy, która była już czerwona – Nie tylko?

·        No, nie tylko. Spotykałam się z nim, ale się pokłóciliśmy i rozstaliśmy.

·        O co? – zapytał, bo stwierdził, że ma prawo wiedzieć ze względu na Molly – Powiesz czy mam to z Ciebie teraz wyciągnąć?

·        Paddy! Po co mam Ci o tym opowiadać? Po co chcesz to wiedzieć? – zirytowała się.

·    Amy, nie denerwuj się – powiedział spokojnym głosem – Po prostu pytam, tak po prostu. Proszę Cię.

·     Dobrze powiem Ci, bo to również dotyczyło Ciebie i Molly. Zdenerwował mnie, bo, mimo, że go upominałam i mówiłam, że Molly ma tatę, on ją zapytał bez mojej zgody. Zapytał czy może być jej ojcem, bez mojej zgody! – widział, że nawet teraz była tym faktem zdenerwowana, że zaskoczyło ją to.

·        Co? – był zszokowany – Zapytał ją czy chce jego na ojca?

·        Tak i powiedziałam wtedy, że sobie nie życzę, a on mnie wtedy obraził.

·        Jak? – pomyślał, że jak dorwie gościa to mu parę słów od siebie powie.

·        Paddy, proszę – popatrzyła na niego z łzami w oczach, ale on czekał na odpowiedź – No, bo ... Powiedział, że jestem głupia i że czekam. Nieważne.

·    Na kogo? – zdziwił się – Na mnie? Powiedź mi, bo to ważne, on nie miał prawa wtrącać się do dziecka, a tym bardziej obrażać Ciebie. Nawet, jeśli miał nadzieję na bycie z Tobą. Długo z nim byłaś?

·        Rok czy półtora.

·      Aha – westchnął, uspokoił się i dodał – Nie miał prawa zadawać takich pytań. Ona jest moja. Co Ci dokładnie powiedział? Chcę wiedzieć – powiedział to twardo i nie miała wyboru.

·        Paddy… - zawahała się – To trudna sytuacja. Nie chcę Cię w to mieszać.

·        Powiedziałaś już tak wiele, że chcę usłyszeć to do końca. Zaufaj mi.

·       Powiedział, że zrobiłeś mi dziecko, odszedłeś i nigdy nie wrócisz – łzy jej poleciały, bo ta sytuacja nie była miła.

·       Jakoś tu siebie widzę i jestem tutaj. Więc chyba nie miał racji. Prawda? – stwierdził - Znał naszą historię? – zobaczył, że Amy nie może się opanować i podał jej chusteczkę – Tyle dla Ciebie znaczył, że płaczesz?

·       Nie, to nie tak. Nie znał naszej historii, bo to nie była jego sprawa, ale mówiąc takie słowa chciał mnie zranić i udało mu się.

·        Palant i tyle – skwitował krótko Paddy.

·        Masz rację, dopiero wtedy pokazał mi, jaki jest naprawdę.

·        Czy to przeze mnie płaczesz? – zapytał cicho – Nie płacz.

·        Nie mówmy o tym.

·     Amy, nie oszczędzaj minie. Przeze mnie i pewnie nie pierwszy raz. Wiem, co zrobiłem, zostawiłem Cię jak mnie potrzebowałaś, ale mogłaś dać mi znać, że jesteś w ciąży.

·    Mogłam, ale przypomnij sobie, co się wtedy działo, jak się czułeś, więc zdecydowałam, że muszę sobie poradzić. Widzę, że dałeś radę i to jest ważne.

·    Zdecydowałaś za mnie Amy, ja miałem prawo wiedzieć. Ale czasu nie cofniemy, prawda?

·        Jeszcze raz Cię przepraszam, ale wtedy wydawało mi się to najwłaściwsze.

·        Pewnie tak, a kiedy się dowiedziałaś o ciąży?

·        Dopiero w październiku. Olivia urodziła wtedy Erin, jakoś tak źle się czułam, chudłam i mama mnie namówiła. To był szok, ale pozytywny, bo dałeś mi ją.

·        No widzisz, powinienem być wtedy z Tobą. Czekaj, to Ty dopiero po kilku miesiącach się dowiedziałaś? Wow.

·  Nic nie podejrzewałam. Nie miałam jakichś specjalnych objawów, ale mama podejrzewała, dlatego mnie namawiała na wizytę.

·       I dobrze zrobiła. No dobra, na dziś starczy tych rewelacji. Porozmawiamy jeszcze, ale muszę przyswoić te nowe wiadomości.

·        Dobrze. A powiedziałeś rodzeństwu?

·        Wie Kira z Angelo, ale powiem im. Amy czytałem w internecie, że w Irlandii to matka ma wszelkie prawa do dziecka.

·     To prawda, ale nim Molly się urodziła byłam u prawnika i Pani Mecenas zrobiła, co mogła, abyś nie miał problemu z uzyskaniem praw. Ona Ci wszystko wytłumaczy. Dam Ci jej wizytówkę.

·        Oooo świetnie, a to w Dublinie?

·        Nie, tutaj. To może nim pojedziemy do Dublina pójdziesz do niej?

·        Daj wizytówkę, to od razu zadzwonię.

Amy podała mu ją, zadzwonił. Porozmawiał i umówił się na następny dzień. Anette znała sytuację i dlatego tak szybko go przyjęła. Tego dnia już nie miał Amy nic do powiedzenia. Zajął się Molly, a jak zasnęła wyszedł.

Chciało mu się krzyczeć przez to wszystko, ale zamiast tego pojechał nad morze. Spacerował, a potem zadzwonił do Angelo i opowiedział mu, czego się dowiedział.

·     Paddy, to ciężka sytuacja, ale nie tylko dla Ciebie. Kurde człowieku, ona została sama. Zrozum to! Ty miałeś nowe życie w zakonie i wiedziałeś, co dalej, ona zupełnie sama, bez Ciebie, a na koniec okazało się, że jest w ciąży.

·        Wiem Angelo, ale mogła choćby zadzwonić do Kiry.

·       Mogła, ale podjęła tę decyzję ze względu na Ciebie. Widziała, w jakim jesteś stanie psychicznym. Pomyślałeś o tym? Może faktycznie mogła dać znać, choćby po roku, ale wyszedłbyś?

·        No tak! – zirytował się Paddy.

·  Tylko, że Ty dopiero pod koniec bycia w zakonie wiedziałeś, czego chcesz – przypomniał Angelo – A ona od sześciu lat była sama i musiała sama sobie radzić.

·        To fakt. Cholera masz rację, ale czuję się pominięty.

·    Nie byłeś Paddy, nigdy Cię nie pominęła. Teraz trudno to zrozumieć, ale zobacz szykowała albumy dla Ciebie, była u prawnika, a do tego z tego, co mówisz dopiero niedawno kogoś miała, nie wcześniej tylko teraz. Jakby straciła nadzieję, którą miała przez te sześć lat. Tak na to spójrz.

·        Ty to potrafisz człowieka usadzić.

·        Staram się być obiektywny.

·        Wiesz, co? Jak spotkam tego gościa, co jej tak nagadał, to mu chyba krzywdę zrobię. Kurde, jakim prawem za plecami Amy z małą rozmawiał, a potem jak mu zwróciła uwagę to jej tyle nieprzyjemnych słów powiedział?

·       Co mam Ci powiedzieć? – odpowiedział jego brat – Cham i tyle. Jedziesz z nimi do Dublina?

·        Jadę, jadę. Pewnie. Molly opowiadała mi o swoim domku u dziadków i jestem ciekaw, gdzie moja córka spędziła te pierwsze lata życia.

·        Dla małej to robisz? – zapytał.

·        Przede wszystkim Angelo. Jutro idę do adwokata.

·        Paddy – zawahał się – A co z Verą?

·    A co ma być? – odpowiedział Paddy i po raz pierwszy od kilku dni sobie o niej przypomniał – Zadzwonię do niej i porozmawiam z nią. Jakby nie patrzeć, to nie widzę możliwości bycia z nią. Nawet nie pomyślałem o niej, nie zabrałem jej tu, nie dzwonię. No, szkoda żeby czekała, bo ja jej nie kocham.

·        No tak, jak i poprzednich trzech.

·      To fakt. Angelo wiem, że tak nie można. Zadzwonię do niej w między czasie. A dziś pomyślę o Molly, aha no i jutro idę do adwokata. Potem weekend w Dublinie.

·        To daj jutro znać. Dobrze?

·        Dobra, a dziś już kończę. Do usłyszenia. Pa.

Pomyślał, że brat ma rację, a do tego on sam czasem też dla Amy miły nie był… Kiedyś...

Teraz jest inaczej, słucha, co ona mówi i rozmawia z nią. Dlaczego to wszystko jest takie trudne? Przecież i dla niego przez te lata była ważna, teraz jest zły, ale cholera miał prawo. Było mu żal Amy, musiała sobie radzić sama i za to ją podziwiał. Musi załatwić sprawę z Verą. Głupia sytuacja, ale trzeba to skończyć. Szkoda dziewczyny, żeby czekała, bo on nie miał zamiaru do niej wrócić. Teraz najważniejsza była jego córka.