Rozdział 45

      Był w szoku. Spotkał Amy, a ta mała dziewczynka była jego, na pewno, widział to i nawet nie musiał pytać. O Boże, mam córkę, pomyślał. Nawet nie wiedział czy ma się złościć na Amy, że nie powiedziała mu. Dlaczego tak postąpiła? A potem milion pytań i myśli przeszły mu przez głowę. Odwrócił się do tyłu i popatrzył na małą. Uśmiechała się i coś opowiadała swojej mamie. Była już taka duża, a on stracił tyle czasu. Zastanowię się nad tym wszystkim potem, stwierdził. Teraz patrzył na Molly. Molly, a to on wybrał to imię, a Amy nawet daleko od niego, dała ich córce tak na imię. Dlatego nie pisała do Kiry, pomyślał. Czy wtedy czuła to, co ja teraz, zastanawiał się. Popatrzył na dłonie Amy, ale nie było tam obrączki, więc nie wyszła za mąż. Ostatnio powiedział Joey’owi, że jeśli by tak było, by się z tym pogodził, ale teraz już nie był pewny, co sądzić. Zastanawiał się czy mała wie o nim. Aż zamknął oczy i po chwili przetarł ręką twarz, jakby chciał wszystkie myśli wymazać. Spojrzał na Amy, była tak samo zaskoczona jak on i chyba nie wiedziała, co zrobić.

        Popatrzyła na niego. Zmienił się, ale nadal było w nim widać tamtego Paddy’ego. Teraz był starszy i jakby poważniejszy niż kiedyś. Widziała, że jest w szoku, również była, ale on chyba bardziej. Zastanawiała się, co teraz i jak ma swojemu dziecku wytłumaczyć, że to jej tata. Ostatnio ciągle o niego pytała, a teraz właśnie się zjawił. Nie chciała małej oszukiwać. Przypadkiem się spotkali, ale Molly powinna wiedzieć, kto to. Aż westchnęła. Cieszyła się, że mała niczego nie zauważyła, opowiadała o Fionie. Całe szczęście, że Molly wypełniała ciszę, którą oni stworzyli. Podjechali pod Hotel i Paddy się w końcu odezwał.

• Amy, poczekacie na mnie? – zapytał – Przebiorę się...
• Dobrze. Zaparkuję tutaj niedaleko i poczekamy na Ciebie.
• Molly, a Ty pomyśl, co byś zjadła dobrego – uśmiechnął się do małej – Zapraszam na obiad.
• Dobrze pomyśle – odpowiedziała nieco zawstydzona Molly.

     Poszedł do hotelu, przebrał się szybko. Miał żal do Amy, ale chciał poznać jej punkt widzenia. Tego się nauczył przez te lata. Jednak lekko jej nie było, była tutaj, a nie w Dublinie, więc nie wiadomo, co się wydarzyło. Miał nadzieję, że przez te lata nie była sama, że jej rodzina pomagała. Mimo tego, że był zły, że nic nie wiedział o dziecku. Zmieniła się, to już nie była ta sama dziewczyna, którą zostawił, teraz to była kobieta i matka. A Molly była jego, nie mógł się opanować, aby tak nie myśleć.

     Amy zaparkowała i siadła sobie z tyłu, koło swojej córeczki. Musiała odbyć dość trudną rozmowę z Molly, bo jak wytłumaczyć siedmioletniemu dziecku, że to jej tata.

• Molly, pamiętasz, co Ci mówiłam o Twoim tacie?
• Tak, wszystko pamiętam. Ale nie wiem gdzie on jest?
• Kochanie tuż obok. Pamiętasz, opowiadałam Ci, że tata i mama musieli się rozstać, ale bardzo się kochali. Ja miałam Ciebie. Teraz go spotkałyśmy.
• To ten Pan? – zapytała zdziwiona Molly, – Ale ja go nie poznałam.
• Wiem kochanie, bo wygląda teraz trochę inaczej niż na zdjęciach, ale to on.
• I teraz go poznam i będę miała własnego tatę jak Erin? – zapytała mała, a Amy w oczach stanęły łzy. Pomyślała, że jednak za długo zwlekała. To jej wina.
• Zawsze miałaś tatę kochanie, tylko, że nie było go przy Tobie, ale zawsze był – popatrzyła przez okno, które było lekko uchylone, a tam stał Paddy, który słyszał, co mówiły i sam miał zaskoczoną minę. Uśmiechnęła się smutno do niego i wysiadła z auta i siadła za kierownicę.
• Mamo, a czy mogę powiedzieć gdzie pójdziemy na obiad? – zapytała mała.
• Możesz... – odpowiedziała Amy – To gdzie chcesz zabrać nas na obiad Molly?
• Do McDonalda – odpowiedziała mała – Dobrze? Tam są nowe zabawki, a ja ich nie mam. Byłam ostatnio z wujkiem Nat’em i Erin, a wujek musiał zjeść dwa zestawy dla dzieci, bo dla mnie zabawkę i dla Erin. I miałyśmy po dwie zabawki. Wujek zawsze tak robi jak idzie do McDonald ’a z nami.
• Erin jest córką Olivii i Mike’a. Starsza od Molly o no w sumie o pół roku, ale praktycznie o rok. Urodziła się w październiku, a Molly w marcu – wyjaśniła szybko Amy.
• Aha. To chyba ja również zjem zestaw dla dzieci żebyś miała zabawkę – uśmiechnął się Paddy.
• A może dwa? – zapytała rezolutnie mała – Bo jedna dla Erin.
• Niech tak będzie.

A mała aż krzyknęła z radości. Paddy się uśmiechnął. Molly miała temperament i chyba wiedział, po kim. Nie mógł się na nią napatrzeć. Było to dla niego zaskoczeniem, że spotkał Amy, chociaż to planował, a do tego dowiedział się, że ma córkę. A on nic nie wiedział, że od siedmiu lat jest ojcem. Pojechali do McDonald ‘a, zamówili, a mała pobiegła bawić się. Siedzieli naprzeciwko i patrzyli na siebie. Amy nie wiedziała, co mu powiedzieć.

• Miałem pojechać potem do Dublina. Nie spodziewałem się Ciebie tutaj.
• Do Dublina? Chciałeś się ze mną spotkać? - zapytała zaskoczona - Mieszkam tu od czterech lat. Te pierwsze lata mieszkałam w Dublinie. Dostałam tu pracę i postanowiłam się trochę uniezależnić od Nat’a i rodziców. Poza tym Nat za bardzo mi rozpieszczał małą – uśmiechnęła się.
• Ale pomagali Ci, nie byłaś sama? – zapytał zaniepokojony.
• Pomagali, wszystko w porządku. Zawsze byli i są. Bardzo Molly kochają.
• To dobrze – dodał uspokojony, że chociaż tyle, nie były same – Amy, dlaczego?

Wiedziała, o co pyta, ale nie chciała teraz o tym rozmawiać, nie tu, nie w takiej sytuacji. To były prywatne sprawy i nie chciała, aby ktoś usłyszał.

• Paddy... Porozmawiamy o tym wszystkim, ale nie tutaj. Proszę...
• W porządku – popatrzył na nią i widział jak ciężko jej w tym momencie, czuł, że ma wyrzuty sumienia, to było widać w jej oczach – Opowiedz coś o Molly. Ona wie o mnie, prawda?
• Tak wie, nigdy nie oszukiwałam jej, zawsze wiedziała, że ma tatę. Znała Cię ze zdjęć i z opowiadań, ale dziś Cię nie poznała.
• No pewnie, przecież ona jest mała. Nie można od niej wymagać, aby mnie rozpoznała. Ja to rozumiem, ale chcę ją poznać, chcę spędzić z nią trochę czasu.
• Oczywiście. Nigdy bym Ci nie utrudniła tego, zabezpieczyłam twoją pozycję, jeśli chodzi o ojcostwo.
• Tak? – spojrzał na nią – Ale co z tego Amy, skoro ja nie wiedziałem, że zostałem ojcem.
• Wiem Paddy, przepraszam... – łzy napłynęły jej do oczu, ale byli w miejscu publicznym, więc opanowała się.
• Daj spokój. Opanuj się, proszę. Porozmawiamy o tym potem, ale jestem zły na Ciebie.
• Domyślam się, przepraszam.
• No już spokojnie – nakrył jej dłoń swoją, chciał jej pokazać, że mimo wszystko jest spokojny, zabrała ją szybko, czując dreszcz – Porozmawiamy, ale nie dziś. Dziś Was odnalazłem, bo i tak chciałem zobaczyc co u Ciebie. Masz pozdrowienia od wszystkich. Prosili abym Ci przekazał. Angelo i Kira chcą się z Tobą spotkać.
• Dziękuje. Chciałam napisać do Kiry, bo zrozumiałam, że to błąd, że Ty nic nie wiesz. A ja nie wiedziałam nic o Tobie. Czy jesteś tam czy nie.
• Wyszedłem po sześciu latach, ale musiałem dojść do siebie, potem koncerty, studio, aż w końcu poczułem, że muszę dowiedzieć się, co u Ciebie. Kurczę, szkoda, że nie szybciej.
• Przepraszam mimo wszystko, ale wtedy uznałam, że nie bylibyśmy szczęśliwi z sobą. Nadal tak sądzę, że tak mogło się zdarzyć, ale powinnam chociaż ze dwa lata temu się odezwać. Ze względu na Molly.
• Pytała o mnie? – zapytał z zainteresowaniem.
• Tak. Uwielbia oglądać nasze zdjęcia i słuchać o Tobie. Chyba będziemy się zbierać, co?
• Mogę przyjść do niej jutro? – zapytał – Tutaj to ona nawet nie da się poznać – zaśmiał się.
• Tak, zapraszam. Zaraz zapisze adres i telefon – od razu to zrobiła.
• Ok, tak będzie dobrze.

Wstała i zawołała Molly.