Rozdział 62

Rianna obudziła się koło 7 z minutami. Szybko przygotowała śniadanie i poszła sprawdzić czy Molly i Nathan wstali. Czuła, że mała będzie płakać, gdzie są rodzice. Nat w nocy napisał jej sms’a, że Paddy został pobity i domyślała się, kto za tym stoi. Właśnie pukała do drzwi jak podeszła do niej kobieta i zapytała gdzie mieszka Amy. Jak się dowiedziała, że tu, chciała zapukać, a Rianna wyjaśniła, że Amy z Paddy’m nie ma. Zastanawiała się czy to nie Kira, bo Amy jej o niej opowiadała. Chwilę porozmawiały i faktycznie okazało się, że to Kira. Więc Rianna powiedziała jej, żeby zaparkowali koło jej domu, bo jest tam miejsce i zaprosiła do siebie na kawę. Nat się zjawił i trzymał na ręku Molly, która była zdenerwowana, bo zamiast rodziców był wujek. Cały czas pytała gdzie są rodzice. Zjedli śniadanie u Rianny, razem z bratem Paddy’ego i jego rodzinną. Gdy dzieci poszły bawić się do pokoju Iggy’ego, to Nat opowiedział im, co wiedział. Rianna znając Amy stwierdziła, że na pewno by chciała, aby wyprawić małej urodziny. Z Kirą stwierdziły, że pójdą do ich mieszkania i zajmą się wszystkim. Helen i Gabriel chcieli pomóc, więc poszli z nimi. Nathan i Angelo mieli zająć się dziećmi. Emma szybko nawiązała kontakt z Molly i Iggy’m, więc świetnie się bawili. A mały Joseph spał. Przyjechali również Mike i Olivia z dziećmi. Nathan ich powiadomił, co się stało i dlatego zjawili się tak rano. Olivia wiedziała, że Amy będzie jej potrzebować i chciała z nią być. Amy przyjaźniła się z Rianną, a kiedyś z Kirą, ale jednak Olivia była jej najlepszą przyjaciółką. I to jej potrzebowała w takich chwilach. Ucieszyła się, że dziewczyny starają się, aby impreza się odbyła, więc zakasała rękawy i zabrała się do pracy. Do Nat’a zadzwoniła Amy i poprosiła, aby poszedł do jej sypialni, zabrał ubrania dla Paddy’ego i pojechał po nich. Jej bracia razem z Angelo zebrali całą gromadkę i zaprowadzili do mieszkania Amy. Zabrali ubrania i pojechali. Nie wiedzieli jak Paddy się czuje, nic nie wiedzieli, więc byli trochę wystraszeni.

Paddy siedział na łóżku. Czuł się dobrze, ale słabo. Nie miał wątpliwości, że chce wrócić do domu, bo tam mała dziewczynka czeka na mamę i tatę. Amy była w łazience i próbowała jakoś dojść ze sobą do ładu, jednak noc na krześle dała jej się we znaki. On wcale nie czuł się lepiej od niej. Ktoś zapukał i do sali wszedł Angelo, Nat i Mike. Miny mieli zszokowane, ale podeszli i się przywitali. Angelo pomógł mu ubrać się, bo sam nie potrafił sobie poradzić. Jak i również zaprowadzili go do samochodu i wpakowali do niego. Amy siadła obok Paddy’ego i trzymali się całą drogę za rękę. Angelo uśmiechał się, bo widział, że wszystko jest już dobrze. Poniekąd to pobicie pomogło im zrozumieć, że nadal się kochają, że jest miłość między nimi. Wszystko trzeba będzie ułożyć, ale i tak było dobrze. Wysiedli z auta pod domem Amy, a Molly jak pocisk rzuciła się do mamy. Przytulała się chwilę, Amy ją pocałowała. Chciała również do taty, jak w końcu udało mu się wysiąść, ale Amy wytłumaczyła jej, że tata nie weźmie jej teraz na ręce, że może się przytulić, ale tylko z jednej strony. Molly delikatnie obchodziła się z tatą, więc wszystko było dobrze. Był bardzo blady i zmęczony, więc Amy zarządziła, że potrzeba mu spokoju i wysłała do sypialni spać. Poszła z nim pomóc mu, tylko, że nie przewidziała, że on sam się nie rozbierze i potrzebuje pomocy. Niechciała robić zamieszania, więc stwierdziła, że sama mu pomoże. W końcu kiedyś nie raz oglądała go bez ubrania. Ściągnęła mu koszulkę, bo jemu bez niej było lepiej. Miał bandaże na klatce piersiowej, a do tego koszulka go podrażniała, więc jej nie chciał. Dobrze, że miał na sobie spodnie dresowe, to Amy sobie szybko poradziła. Pomogła mu się położyć do łóżka i przykryła. Zastanawiała się jak to będzie, bo jutro wszyscy pojadą i ona będzie musiała mu pomóc wziąć prysznic, ubrać się. Wyglądał już inaczej niż kiedyś, był szczuplejszy, a jego klatka piersiowa nie wyglądała tak samo. Kiedyś ćwiczył i miał ładnie wyrzeźbioną, a teraz widziała, że nie za bardzo. Oczywiście nie przeszkadzało jej to, bo to było mało ważne. Ona również się zmieniła i jej ciało. W końcu urodziła dziecko. Cieszyła się, że nic mu nie jest, a on zasnął jak niemowlę. Poszła do dziewczyn do kuchni i okazało się, że jest już Maite z rodziną, a Angelo im opowiada, o tym, co się stało. Olivia bez słowa przytuliła Amy i stały tak chwilę. Jej przyjaciółka wiedziała, co Amy czuje w tym momencie. Wiedziała, że przez te wszystkie lata nigdy nie zapomniała o Paddy’m. Rozmawiały o tym dość często. Widziała jak ona się męczy z tym wszystkim, jak jest jej trudno. A teraz musiała bardzo się o niego bać, choć starała się nie pokazywać tego. Wszyscy byli tym przejęci i pytali, co się stało, ale Amy nie wiedziała, nie znała całej historii, ale powiedziała tyle ile wiedziała. Mike był tak wściekły na Colin’a, że miał ochotę wstać i pójść z nim ‘pogadać’, ale uspokoił się, gdy tylko dowiedział się, że Colin został aresztowany, dostał gazem łzawiącym po oczach i w nos od Amy. Wszyscy panowie gratulowali jej prawego sierpowego. Angelo od Paddy’ego już kilka razy słyszał o Colinie, więc wiedział, kto to był. Obiad był prawie gotowy, pokój udekorowany. Amy rozmawiała i z Maite, Kirą, a Molly była szczęśliwa, że jest tyle osób i to specjalnie dla niej. Około 16 Amy poszła obudzić Paddy’ego, a on stwierdził, że sen mu się przydał i czuł się już dobrze. Znowu musiała mu pomóc, ale tym razem współpracował. Molly dostała tyle prezentów, że Erin i Emma pomagały jej otworzyć je wszystkie. Stwierdziła, że to są najpiękniejsze urodziny. Dzieci poszły spać około 21, część spała u Molly, a część u Iggy’ego, bo zaprosił do siebie. Dorośli siedzieli długo i rozmawiali. Amy nie mogła się nagadać z Kirą i Maite, a one bardzo się cieszyły, że znowu ją widzą. Rianna była trochę oszołomiona ilością nowych osób, ale śmiała się, że to tylko dwoje z rodzeństwa Paddy’ego, a tyle osób. Angelo z rodzinką spał u siebie w Camperze, a raczej pozostałością, bo Emma i Helen spały u Molly, a Gabriel u Iggy’ego. Maite z Flo spali w salonie u Amy i Paddy’ego, a Olivia i Mike w salonie u Rianny. Paddy jakoś sobie poradził i nawet umył. Położył się do łóżka i rozmyślał nad tym wszystkim. Był oszołomiony całą tą sytuacją. Jedno wiedział, Amy dała mu szansę. Leżał po raz kolejny w jej łóżku. Wiedział, że teraz to raczej nic nie zdziała, bo wszystko go boli, ale jednak tu był. Myślał o Colinie, co on sobie myślał jak go napadł. Nie wiedział, że będą konsekwencje takiego zachowania? Nie myślał o tym? Przecież było wiadomo, że takowe poniesie. Teraz to tym bardziej będzie namawiał Amy do wyprowadzki stąd, a najlepiej by było jakby mieszkali w Dublinie. Chciał, aby zaufała mu na tyle, że zgodzi się mieszkać osobno, a nie z jej rodzicami. Kupiliby własny dom, a on miałby gdzie wracać i do kogo. Kochał je obie, chyba najbardziej na świecie i nie chciał stracić. Przyszła Amy i uśmiechnęła się do niego. Położyła się obok, a po chwili przytuliła się delikatnie do niego. Myślała nad tym, że ta historia mogła skończyć się tragicznie, a one razem z Molly, znowu zostałyby same. Wtedy, bo ona tak wybrała, a teraz, bo Colin… ach. Jak on śmiał zrobić coś tak głupiego, jak śmiał? Pomyślała o tym, że trzeba będzie zadzwonić do Anette i poprosić o pomoc. A dziś był i tak miły dzień. Molly miała super urodziny. Byli ludzie, których znała i kochała. Pojawili się także nowi, których będzie mogła pokochać, a oni ją. Dali radę mimo wszystko i chciała, aby im się udało. Teraz musieli poukładać wszystko na nowo, wszystko, ale dadzą radę we dwoje.