Epilog

Stała przed ogromnym lustrem i patrzyła na siebie. Podobało jej się, co widziała. Myślami była już w kościele, przy ołtarzu, tam czekał na nią Paddy. Miała długą do samej ziemi suknię, dopasowaną gorsetem w biuście, obszytym koronką i delikatnymi koronkowymi ramiączkami. Na łączeniu gorsetu ze spódnicą sukienki był dziesięciocentymetrowy pas, a cała suknia delikatnie układała się na biodrach. Była to tak zwana suknia balowa, więc Molly się nią zachwyciła i mówiła, że mama wygląda jak księżniczka. Z tyłu znajdowało się około piętnaście guziczków, które zapinały suknię. Nie miała welonu, tylko pięknie upiętą fryzurę. Dodatkami były tylko kolczyki i bransoletka. Podeszła do niej Olivia, która delikatnie poprawiała niewidoczne fałdki na sukni. Sprawdziła czy fryzura się nie zburzyła i makijaż wygląda dobrze. Poinformowała, że druhenki, włącznie z Molly czekają niecierpliwie, a pan młody wypatruje jej. Amy uśmiechnęła się do przyjaciółki. Ona zawsze z nią była, tyle lat, tyle wspólnych przeżyć. Tylko ona wiedziała, co Amy czuła przez te lata, gdy nie było z nią Paddy’ego. Olivia również patrzyła na swoją przyjaciółkę i cieszyła się z tego, co widziała. Amy miała na twarzy wypisaną miłość i szczęście. Wszystko ułożyło się dobrze. Teraz brali ślub i mieli zamiar powiększyć rodzinę, na co namawiała ich córka. Oczywiście tak chcieli i tak planowali, ale cieszyli się, że Molly również tego chce. Już teraz Amy odstawiła tabletki, a Paddy bardzo się starał, aby rodzina się szybko powiększyła. Stwierdził, że nie ma, na co czekać.

Wyszła z pokoju i podeszła do swojego ojca, który miał ją poprowadzić do ołtarza. Jej świadkiem była oczywiście Olivia, a Paddy’ego Angelo. Zobaczyła z daleka swojego narzeczonego, który już za chwile miał zostać jej mężem. Uśmiechnęła się i wzięła pod ramię swojego tatę. Wolnym krokiem zbliżali się do ołtarza, gdzie stał uśmiechnięty, ale nieco zdenerwowany Paddy. Zobaczył ją, wyglądała przepięknie i szła do niego. Była jego, tylko jego. Tyle lat ją kochał, a teraz miała zostać jego żoną. Patrzył na nią z miłością w oczach. Suknia była piękna, a Amy wyglądała jak księżniczka. Pierwszy raz ją zobaczył tak ubraną. Był zachwycony. On również prezentował się nieźle. Miał czarny garnitur z kamizelką oraz białą koszulę i krawat. Molly stała obok niego, przejęta, szczęśliwa i on patrząc na swoją córeczkę czuł przepełniającą go miłość. Pogłaskał ją po głowie, już nie odrywając oczu od Amy, swojej dziewczyny, narzeczonej, matki jego dziecka, a za chwilę jego żony. Jak składali przysięgę widział na jej wzruszonej twarzy wypisaną miłość do niego. Kochała go, zaufała mu, a on nie zamierzał nigdy tej przysięgi złamać. Chciał z nią być do końca. Przypieczętowali to pocałunkiem tak długim, aż usłyszeli chrząknięcie. Na co oderwał się od żony i uśmiechnął do gości. Molly cały czas się śmiała i była szczęśliwa. Potem było wyjście z kościoła, życzenia, zdjęcia, pierwszy taniec. Molly przy krojeniu tortu powiedziała, że to jest jej najlepszy dzień na świecie, a urodziny były jednak drugim takim dniem.

Uroczystość może nie była skromna, ale była tylko najbliższa rodzina i przyjaciele. Zjawiło się całe rodzeństwo Paddy’ego z rodzinami, a to z czterdzieści osób plus wujkowie, ciotki, kuzyni oraz rodzina Amy. Był oczywiście Sven z narzeczoną oraz inni przyjaciele Paddy’ego i Amy. Zabawa trwała do białego rana, a goście dobrze się bawili. Paddy najchętniej by nie wypuszczał żony z objęć, ale musieli zatańczyć również z innymi.

Amy patrzyła na swoją przyjaciółkę i jej męża, a Amy brata. Zawsze byli obok niej, wspierali ją, kochali, a ona ich. Nathan, czyli starszy brat, cudowny wujek, a teraz i on był szczęśliwy. Rianna była z nim i coraz lepiej układało się między nimi. Amy się tym cieszyła, bo Nat zasługiwał na szczęście, a Rianna mogła mu je dać. Jej rodzice patrząc na nią i jej męża uśmiechali się, widzieli szczęście wypisane na ich twarzach. Cieszyli się, że ukochana córka i wnuczka są szczęśliwe.

Rodzina Paddy’ego również była dla nich ważna. Angelo z Kirą chcieli kupić dom w Irlandii i osiedlić się tutaj. Będą tak blisko nich, a Amy z Paddy’m bardzo się z tego cieszyli. Patricia patrząc na nich zrozumiała, że jej brat i jego żona kochają się, tego nic nie zmieni. Pomyślała, że mimo upływu ośmiu lat bez siebie, wystarczyło kilka miesięcy, aby ich miłość wróciła z potężniejszą siłą. Nie było, z czym walczyć i pogodziła się z tym. Był i Johnny, który z uśmiechem patrzył na nich jak tańczą, patrzyli na siebie, tak, że on już nie miał wątpliwości. Molly była teraz najszczęśliwszym dzieckiem. Miała mamę i tatę, nie bała się już wyjazdów taty. Zawsze wracał. Tak jak obiecał.

Wszystkie stare sprawy właśnie przestały być ważne, a państwo młodzi patrzyli z uśmiechem w przyszłość. Mieli siebie, swoje dziecko, miłość i nic więcej nie potrzebowali do szczęścia, więc zamknęli drzwi do przeszłości.

Koniec