Rozdział 21

Amy poleciała 22 grudnia 2003 do Dublina, a Paddy miał dolecieć 26 grudnia i tam mieli być do 5 stycznia 2004 roku. Siedziała właśnie w łazience i malowała paznokcie, jak zadzwonił telefon, a to był Paddy.

• Kochanie, nareszcie święta. Już jestem bardzo zmęczony – powiedział cicho.
• Od dawna Ci mówiłam, że musisz trochę zwolnić, bo jesteś przepracowany – powiedziała stanowczo Amy.
• Wiem, wiem. Teraz wypocznę trochę, ale dobrze wiesz, że nie mogę zwolnić – odpowiedział równie stanowczo – Wypocznę, nabiorę sił i dam radę. Muszę dać, bo sama wiesz, że kończymy materiał do nowej płyty.
• Jasne i tylko Ty możesz to zrobić – powiedziała ironicznie – Wszyscy jakoś sobie radzą, a Ty jak zwykle wolisz zarwać noc, bo płyta. Trochę za dużo wziąłeś sobie na głowę.
• Wiesz jak to wygląda. Joey zajęty sportem, rodziną, nie wspomnę o Angelo i Patricii. Maite owszem przychodzi do studia, ale sama wiesz, że wychodzi...
• O przyzwoitej porze – dokończyła za niego – Wiem jak jest, słowo 'studio' mi już bokiem wychodzi, a ja się martwię i tyle. Ale Ty również masz dom, jakbyś nie pamiętał.
• Amy! Pamiętam, a Ty przestań się zamartwiać, nie ma takiej potrzeby, daje sobie radę – powiedział już spokojnie – Zrobię sobie urlop, wyjedziemy, odprężę się i będzie dobrze.
• Trzymam Cię za słowo – dodała – To co, widzimy się niedługo?
• Oj tak. Stęskniłem się.
• Ja również. Przyjadę po Ciebie na lotnisko.
• Super. Kończę, idę napychać brzuch dobrym jedzeniem. Pa pa.
• Pa.

Naprawdę się o niego martwiła, zbyt dużo obowiązków, a razem z Angelo szaleli, chociaż młodszy brat wiedział, że ma dom i normalnie kończył, albo Kira przychodziła do studia. Amy również dużo spędzała tam czasu i wcale na to nie narzekała. Paddy był trochę zmęczony tą sytuacją, zbyt szybki był czas pracy. Ale teraz były święta i wiedziała, że odpocznie. 26 grudnia o 8 rano była już na lotnisku, gdy go zobaczyła, biegiem do niego ruszyła i wpadła mu w ramiona, a on widząc, że biegnie rzucił torbę na ziemię. Złapał ją i okręcił dookoła siebie, potem pocałował ją w usta.

Pojechali do jej rodziców. Tam już czekało śniadanie, więc Paddy był zadowolony, bo już zgłodniał. Potem pojechali w odwiedziny do Olivii i Mike'a. Spędzili tam całe popołudnie, by na wieczór wrócić do domu. Teraz jak już mieszkali razem w Kolonii, to i tu rodzice nie mieli nic przeciwko, by mieszkali w Amy pokoju, więc wieczorem nikt im nie przeszkadzał. Rodzice poszli do siebie, a Nat poszedł w odwiedziny do swojej dziewczyny. Leżeli w łóżku i rozmawiali, niby nie widzieli się tylko kilka dni, ale ostatnio Paddy był zajęty i takie chwile były rzadko. Opowiadał o nowej płycie, piosenkach, ale przede wszystkim całowali się. Śmiali się wspominając pierwszą wizytę w domu jej rodziców.

• Pamiętasz jak się zdziwiłem, jak Twoja mama powiedziała 'to jest Twój pokój'? - zapytał Paddy, udając głos jej mamy.
• Pamiętam – ze śmiechem odpowiedziała Amy – Ale Twoja mina, mnie wtedy rozbawiła, była bezcenna.
• No, bo byłem zaskoczony, ale oczywiście, szybko zrozumiałem, że to naturalne. Teraz nie mają nic przeciwko.
• Tylko dlatego, że i tak mieszkamy razem, więc bez sensu żebyśmy tutaj udawali, że tak nie jest. Nawet jeśli się to im nie podoba.
• Pewnie. To co, na sylwestra impreza u nowożeńców? - zapytał Paddy, mając na myśli Livię i Mike'a.
• Tak, to ich pierwsza taka wspólna zabawa w ich domu, więc są trochę tym i przerażeni i oczywiście bardzo się cieszą.
• To zrozumiałe, ale zabawa na pewno się uda. Aaaa nie mówiłem Ci, John z nią są w Kolonii i na razie zostają.
• Aha, to dobrze w sumie, że teraz będziesz tutaj – powiedziała, bo ilekroć słyszała o Joanne, to od razu była wkurzona, nie przepadały za sobą i zawsze między nimi były spięcia.
• Też tak sądzę, widziałem się z Johnnym, zamieniliśmy kilka słów, ale raczej nie była to rozmowa.
• Paddy? - powiedziała Amy słodkim głosem.
• Tak? - odpowiedział zaskoczony, bo ona rzadko tak się zachowywała.
• Będziemy dalej tak gadać czy w końcu mnie pocałujesz? - uśmiechnęła się do niego.

Nie odpowiedział tylko pocałował ją szybko, by po chwili rozebrać ją i siebie. Znali się tak dobrze, siebie i swoje potrzeby, że wiele im nie było potrzeba, by być razem. Dopiero gdy się sobą nasycili, zwolnili tempo i kochali się już nieco spokojniej. Rano po śniadaniu stwierdzili, że pojadą na wycieczkę i wybrali się na wycieczkę w okolicę Dublina. Wrócili dopiero na kolację. Kolejne dni upływały szybko i nastał Sylwester, kolejny w ich wspólnym życiu. Wieczorem poszli do Mike'a i Olivii, gdzie już zastali gości. Dobrze się bawili, tańczyli, wygłupiali się. Już po północy Paddy stał z Nat'em i rozmawiał, a Amy zaczepił kolega Nat'a, więc rozmawiała z nim. Nie minęły dwie minuty jak Paddy ją wypatrzył i zjawił się koło nich, objął ją ramieniem i patrzył groźnie na jej kolegę, który szybko pożegnał się i uciekł. Pociągnęła go za rękę w jakieś spokojne miejsce i powiedziała.

• Paddy! Ile razy będziemy ten temat wałkować?
• Ale o co chodzi? - zapytał.
• Ile razy mam Ci mówić żebyś nie zachowywał się w taki sposób – powiedziała zdenerwowana.
• W jaki? - zapytał Paddy, który miał już buntowniczą minę.
• Przestań być tak zazdrosny! Trzy lata już to wałkujemy, a Ty nadal to robisz – odpowiedziała – Czy ja nie mogę mieć kolegów?
• Nie! - powiedział głośno – Już Ci kiedyś mówiłem, że nie lubię jak z kimś rozmawiasz, a jak Cię dotykają to mnie szlag trafia. Jesteś moja!
• Ale to nie znaczy, że nie mogę rozmawiać z kimś innym. Jestem Twoją dziewczyną, a nie Twoja własnością. Zapamiętaj to sobie w końcu.
• Amy, nie będziemy teraz o tym rozmawiać. Chodź zatańczymy.

Pociągnął ją za sobą na parkiet, bo wiedział, że teraz nie będzie mogła dalej z nim dyskutować, bo nie miała jak. Dobrze wiedziała, że tego nie lubił. Nie robiła nic złego, ale jego aż krew zalewała jak widział ją, gdy rozmawiała z innymi. Nawet jego bracia o tym wiedzieli i tylko Angelo miał większe prawa. Pozostali trzymali się z daleka. Angelo nie raz mówił mu, że to głupie jak się zachowuje, ale on nie potrafił przestać.

Z imprezy wyszli około 5 i poszli spacerkiem do domu, choć droga od nowożeńców do domu rodziców na piechotę wynosiła około 15 minut, szli pół godziny, bo Paddy ciągle stawał by się całować. Starając się cicho wejść do domu i nie pobudzić wszystkich, poszli do pokoju, a tam Paddy ledwo wszedł to zrzucił z siebie koszulę, spodnie, bokserki, skarpety w tempie ekspresowym i podszedł do Amy. Odpiął jej sukienkę, która zsunęła się na podłogę i od razu biustonosz, który mu przeszkadzał. Całowali się i przytulali do siebie jakby przynajmniej z rok się nie widzieli. Amy się śmiać zachciało, ale powstrzymała się, bo jednak była prawie 6 rano, więc rodzice spali. Całował jej szyję, dekolt, a ona głaskała go po głowie i w pewnym momencie powiedziała.

• Już tyle lat masz krótkie włosy, a ja nadal tęsknię za tymi w których Cię poznałam, miałeś piękne włosy – szepnęła.
• Kochanie, ale masz temat – odszeptał z uśmiechem – Już półtora roku ich nie mam, a Ty właśnie w tym momencie sobie przypomniałaś.
• Jakoś tak wyszło – odpowiedziała i pocałowała go namiętnie. Gdy po chwili się oderwała od niego, szepnął.
• Mmmm, to lubię.

Potem nie było mieli już czasu na rozmowę, bo szybko rozebrał ją do końca i ułożył na łóżku.

Obudzili się bardzo późno, więc szybko się ubrali i zeszli na dół, a tam przy stole siedział Nathan i pił kawę.

• Cześć – powiedział z trudem – Czy wy również czujecie się słabo?
• Nie braciszku – odpowiedziała Amy – My nie piliśmy tak dużo jak Ty.
• Bardzo śmieszne – odpowiedział i zwrócił się do Paddy'ego – Stary, kolegę mi wystraszyłeś. Mówił mi, że prawie go wzrokiem zabiłeś.
• Oj bez przesady – powiedział Paddy – Ja tylko podszedłem do Amy i niego.
• Tak i on zwiał – powiedział Nat – Opanuj się czasem, bo to nie jest zabawne.
• Zawsze mu to mówię, ale to na niego nie działa – dodała Amy.
• Nie potrafię nad sobą panować jak widzę jakiegoś koło Amy – powiedział wkurzony Paddy.
• Ok, rozumiem, ale nie przesadzaj i tyle, bo nie masz powodu – dodał Nathan i zmienił temat.

Resztę dni spędzili spokojnie, a potem polecieli do Kolonii.