PROLOG

Witam
Początek tego opowiadania jest na bazie mojego starego opowiadania, które pisałam jakieś 12 lat temu. Kilka a może tylko ze dwa rozdziały, reszta jest nowa, moja :)
Dedykuję je Oleńce :)

Zapraszam

Patrzyła na swoją siedmioletnią córeczkę, taką radosną, uśmiechniętą i pełną życia. Przyszło jej do głowy, że jej ojciec też powinien ją oglądać właśnie taką, ale niestety nie było mu to dane. Tak zdecydowali, ale czy to była dobra decyzja dla Molly? Coraz częściej dopadały ją wątpliwości czy powinna pozwolić mu odejść. Chociaż w głębi duszy wiedziała, że tak, bo nie byliby ze sobą szczęśliwi. On wybrał, to co wybrał, a ona go kochała i musiała pozwolić mu odejść. Chociaż śnił się jej po nocach i bardzo za nim tęskniła od tylu lat. Molly była cudowną dziewczynką, którą kochała bardzo, była wszystkim co pozostało jej po nim.

Tak się zamyśliła, że nie zauważyła, że Molly rzuciła patyk do wody, a jej wierna sunia weszła tam, całe szczęście, że zaraz wyszła, ale otrzepała się prosto na jakiegoś mężczyznę, który akurat przechodził obok i właśnie podziwiał pięknego rudowłosego setera irlandzkiego czyli Fionę. Zdążyła tylko krzyknąć:

• Fiona nie! - ale było już za późno, Fiona była szybsza niż głos jej pani. Amy czym prędzej biegła na ratunek zmokniętemu mężczyźnie. Fiona, która była nauczona bronić swojej małej pani, właśnie szczekała wniebogłosy. Molly bowiem przyszła do swojego pieska i znalazła się blisko obcego mężczyzny.
• Bardzo pana przepraszam – powiedziała Amy dość głośno, aby przekrzyczeć psa – Fiona cicho! – pokazała jej komendę i nagle zapadła cisza.
• Mamusiu, Fiona nie chciała, ale ja jej wrzuciłam patyk do wody – powiedziała mała.
• Kochanie wiesz, że nie wolno wrzucać patyków do wody, bo jest zimna – delikatnie zganiła małą.
• Tak wiem – odpowiedziała Molly i uśmiechnęła się do nich wesoło, po czym pogłaskała pieska za uchem.
• Jeszcze raz bardzo pana przepraszam - zwróciła się do mężczyzny, który nie powiedział ani słowa. W tym momencie zwróciła uwagę na niego i popatrzyła.

Przez głowę przebiegały jej tysiące myśli, tysiące pytań.

O Boże – pomyślała – to on! Co on tu robi? – popatrzyła na niego i zobaczyła w jego oczach milion pytań. Nie widzieli się osiem długich lat, a ona nadal miała go w sercu, ale jak mogła nie mieć skoro wychowywała najcenniejszą osobę jaką jej pozostawił…

• W samochodzie mam ręcznik, więc tam zapraszam - powiedziała, bo był cały mokry, a wiał zimny wiatr. Mała już biegła przodem, a za nią nieodłączny pies. – Chodź, bo zmarzniesz.

Osiem długich lat bez niego, w samotności, bez wiadomości, ale tak zdecydowali, kiedy go ostatni raz widziała. Nie wiedział o ciąży, nie powiedziała mu, bo wiedziała, że nie byliby szczęśliwi, zbyt dużo wydarzyło się wtedy.

Podeszli do samochodu i podała mu ręcznik, by mógł choć trochę wytrzeć się z wody morskiej. Miał mokrą kurtkę i spodnie. Widziała, że przygląda się jej i małej. Nie miała wątpliwości, że wiedział kim jest mała. Było to widać, po niej miała tylko kolor oczu, no i może sylwetkę, ale była bardzo podobna do niego. W końcu się odezwał, ale nie do niej, tylko do dziecka.

• Twój piesek lubi się bawić patykiem, co? - uśmiechnął się do dziecka - Powiesz mi jak masz na imię, Ty i twój piesek? – zapytał spokojnym głosem.
• Ona wabi się Fiona, a ja mam na imię Molly. A Ty? – zapytała odważnie.

• Molly skarbie, nie mówi się do dorosłych na Ty, przecież o tym wiesz, prawda? – zapytała jej mama, choć wiedziała, że jej córeczka była bardzo odważna, właśnie tę cechę miała po swoim tacie.

• Nie szkodzi – powiedział – Piękne masz imię – uśmiechnął się do Molly, a Amy popatrzyła na niego i stwierdziła, że bardzo się zmienił fizycznie, a także jego zachowanie było inne niż kiedyś.

• Przyjechałeś tu samochodem? Jeśli nie, to zawiozę Cię do hotelu czy gdzieś gdzie chcesz – powiedziała uprzejmie do niego. Nic nie odpowiedział, dopiero jak wymieniła jego imię zareagował.

• Przyszedłem tu na spacer, mieszkam w hotelu, tu niedaleko – zauważyła, że uśmiechnął się lekko, gdy usłyszał swoje imię, które wypowiedziała i wreszcie na nią spojrzał.

Zaprosiła go gestem do samochodu, sama otworzyła bagażnik swojego combi, by Fiona mogła się tam ulokować, a potem pomogła córce dobrze zapiąć pasy. Usiadł z przodu.

• Gdzie Cię zawieźć? - zapytała.
•  Do hotelu „Park House Hotel”. Wiesz gdzie to jest? - zapytał.
• Tak wiem – odpowiedziała.

Nic więcej nie powiedziała, była w szoku, że znowu go widzi po tylu latach.